▐ سقف

نگارش در تاريخ جمعه ۸ اسفند۱۳۹۳ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

تو فکر یک سقفم  یه سقف بی روزن

یه سقف پا برجا، محکم تر از آهن

سقفی که تن پوش ِ هراسِ ما باشه

تو سردی شبها، لباس ما باشه

 

سقفی اندازه ی قلب من و تو، واسه لمس تپش دلواپسی

برای شرم لطیف آینه ها، واسه پیچیدن بوی اطلسی

زیر این سقف با تو از گل، از شب و ستاره میگم

از تو و از خواستن تو، میگم و دوباره میگم

زندگیمو -زیر این سقف- با تو اندازه می گیرم

گم میشم تو معنی تو، معنی تازه می گیرم

 

سقف مون افسوس و افسوس- تنِ ابر آسمونه

یه افق، یه بی نهایت، کم ترین فاصله مونه.

 

تو فکر یک سقفم، یک سقف رویایی

سقفی برای ما، حتی مقوایی

تو فکر یک سقفم، یک سقف بی روزن

سقفی برای عشق، برای تو با من

 

زیر این سقف -اگه باشه-می پیچه عطر تن تو

لُختی پنجره هاشو می پوشونه پیرهن تو

زیر این سقف خوبه عطرِ خود فراموشی بپاشیم

آخر قصه بخوابیم، اول ترانه پاشیم.

 

 

از ایرج جنتی عطایی

پ.ن.1: نمی دونم یغما چه در اشعار خودش و چه در گردآوری هاش چه علاقه ای به «علامت تعجب» داره.

پ.ن.2: در اجرای فرهاد از این ترانه، بیت مشخص شده به صورت زیر تغییر کرده:

             زیر این سقف -اگه باشه-پُر میشه از گرمیِ تو

             لختی پنجره هاشو، می پوشونه دستای تو


برچسب‌ها: ایرج جنتی عطایی

▐ گردن بگیر

نگارش در تاريخ جمعه ۸ اسفند۱۳۹۳ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

دلخوش به یک ذره خوشی بودم ولی تو از من گرفتی ذره های دلخوشی را

گفتم که می میرم، تو بی رحمانه کشتی! ها! مرده ام، گردن بگیر آدم کشی را

 

خندیدی و دنیا به صد صورت ترک خورد خندیدی و از خنده ات عکسی رقم خورد

حالا بگو که پیش قاب عکس دیوار باید چه کرد این حال و روز ناخوشی را

 

در گوش هایم مانده لحن هر کلامت هر شب تو را می بینم اما در چه!؟ کابوس

وقتی نباشی تا که اسمت را بگویم بر لب نهادم تا ابد این خامشی را

 

شال و کلاهت را بباف سر کن، آخر: چشمان من باران برگ زرد دارند

آن گونه که پاییز هم هرگز ندارد دیوانه ام پروانه های چاوشی را-

***

حالا شبیه سال های بی تو رفته من کنج دنجی غصه ها را یک به یک با

لخته به لخته خون دل قی می کنم چون: از من گرفتی ذره های دلخوشی را

 

از محمدحسن عارفی


برچسب‌ها: محمدحسن عارفی

▐ با سعاد الصباح

نگارش در تاريخ یکشنبه ۳ اسفند۱۳۹۳ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

                 بيا و دوست من باش

                 چه زيباست اگر دوست هم باشيم

                 هر زني گاه محتاج دست دوست است

                 محتاج سخني خوش

                 محتاج خيمه ي گرمي که از کلمات ساخته شده است

                 اما نيازمند طوفان بوسه ها نيست

                 دوست من

                 چرا به خواسته هاي کوچکم نمي انديشي ؟

                 چرا به آنچه که زنان را خشنود مي سازد

                 نمي انديشي ؟

                 دوست من باش

                 دوست من باش

 

                 بعضي وقتها دلم مي خواهد با تو

                 بر روي سبزه ها راه بروم

                 و با هم کتاب شعري بخوانيم

                 من ، همچون زني ، خوشبخت مي شوم که تو را بشنوم

                 اي مرد شرقي

                 چرا فقط مجذوب چهره ي مني ؟

                 چرا فقط سرمه ي چشمانم را مي بيني

                 و عقلم را نمي بيني ؟

                 من همچون زمين نيازمند رود گفتگويم

                 چرا فقط به دستبند طلاي من نگاه مي کني ؟

                 چرا هنوز در تو چيزي از شهريار باقي ست ؟

                 دوست من باش

                 دوست من باش

 

                 من نمي خواهم که با عشقي بزرگ عاشق من باشي

                 نه ، من نمي خواهم که برايم قايق بخري

                 و کاخها را هديه ام کني

                 من نمي خواهم که باران عطرها را

                 بر سرم بباراني

                 و کليدهاي ماه را به من ببخشي

                 نه ، اين چيزها مرا خوشبخت نمي سازد

                 خواسته ها و سرگرمي هايم کوچکند

                 دلم مي خواهد ساعتها

                 ساعتها با تو در زير موسيقي باران

                 راه بروم

                 دلم مي خواهد

                 وقتي که اندوه در من ساکن مي شود

                 و دلتنگي به گريه ام مي اندازد

                 صداي تو را از توي تلفن بشنوم

                 دوست من باش

                 دوست من باش

 

                 به شدت محتاج آغوش گرم آرامشم

                 از قصه هاي عشق و اخبارعاشقانه

                 خسته شده ام

                 دل خسته ام از دوره اي که

                 زن را مجسمه اي مرمرين مي انگارد

                 تو را به خدا

                 مرا که مي بيني حرف بزن

                 چرا مرد شرقي

                 وقتي زني را مي بيند

                 نصف حرفش را فراموش مي کند ؟

                 چرا مرد شرقي

                 زن را مثل يک تيکه شيريني

                 و جوجه کبوتر مي بيند

                 چرا از درخت قامت زن

                 سيب مي چيند و به خواب مي رود ؟

 

از سعاد الصباح


برچسب‌ها: سعاد الصباح

▐ صياد من کيست ؟

نگارش در تاريخ یکشنبه ۳ اسفند۱۳۹۳ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

                تلخم مپيچ اي دوست تلخم

                آري رهايم کن در اين مرداب جانکاه

                بگذار در اين واپسين دم

                با درد خود دلگرم باشم

                ناگاه

                تيري از کمين برخاست بنشست

                تا پر ميان سينه ي من

                ديدم که جنگل سنگ شد در ديدگانم

                شب نرم نرمک ريخت در رود روانم

                صياد من کيست ؟

                جز شاخ هاي سرکش پر شوکت ديرينه ي من

                بگذار و بگذر

                بگذار در اين واپسين دم

                گه گاه باليسيدن خوناب خود

                سرگرم باشيم

 

از نصرت رحمانی


برچسب‌ها: نصرت رحمانی

▐ رفتار من عادی است

نگارش در تاريخ یکشنبه ۳ اسفند۱۳۹۳ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

                رفتار من عادی است

                اما نمی دانم چرا

                این روزها

                از دوستان و آشنایان

                هرکس مرا می بیند

                از دور می گوید :

                                                این روزها انگار

                                                حال و هوای دیگری داری !

                اما

                من مثل هر روزم

                با آن نشانی های ساده

                و با همان امضا، همان نام

                و با همان رفتار معمولی

                مثل همیشه ساکت و آرام

                این روزها تنها

                حس می کنم گاهی کمی گنگم

                گاهی کمی گیجم

                حس می کنم

                از روزهای پیش قدری بیشتر

                این روزها را دوست دارم

                گاهی

                - از تو چه پنهان -

                با سنگها آواز می خوانم

                و قدر بعضی لحظه ها را خوبی می دانم

                این روزها گاهی

                از روز و ماه و سال، از تقویم

                از روزنامه بی خبر هستم

                حس می کنم گاهی کمی کمتر

                گاهی شدیدا بیشتر هستم

                حتی اگر می شد بگویم

                این روزها گاهی خدا را هم

                                                                یک جور دیگر می پرستم

                از جمله دیشب هم

                دیگرتر از شبهای بی رحمانه دیگر بود :

                من کاملا تعطیل بودم

                اول نشستم خوب

                جوراب هایم را اتو کردم

                تنها - حدود هفت فرسخ - در اتاقم راه رفتم

                با کفش هایم گفتگو کردم

                و بعد از آن هم

                رفتم تمام نامه ها را زیر و رو کردم

                و سطر سطر نامه ها را

                دنبال آن افسانه ی موهوم

                دنبال آن مجهول گشتم

                چیزی ندیدم

                تنها یکی از نامه هایم

                بوی غریب و مبهمی می داد

                انگار

                از لابه لای کاغذ تا خورده ی نامه

                بوی تمام یاس های آسمانی

                احساس می شد

                دیشب دوباره

                بی تاب در بین درختان تاب خوردم

                از نردبان ابرها تا آسمان رفتم

                در آسمان گشتم

                و جیب هایم را

                از پاره های ابر پر کردم

                جای شما خالی !

                یک لقمه از حجم سفید ابرهای تُرد

                یک پاره از مهتاب خوردم

 

                دیشب پس از سی سال فهمیدم

                که رنگ چشمانم کمی میشی است

                و برخلاف سالها پیش

                رنگ بنفش و ارغوانی را

                                از رنگ آبی دوست تر دارم

                دیشب برای اولین بار

                دیدم که نام کوچکم دیگر

                چندان بزرگ و هیبت آور نیست

 

                این روزها دیگر

                تعداد موهای سفیدم را نمی دانم

 

                گاهی برای یادبود لحظه ای کوچک

                یک روز کامل جشن می گیرم

                گاهی

                صد بار در یک روز می میرم

                حتی

                یک شاخه از محبوبه های شب

                یک غنچه مریم هم برای مردنم کافی است

 

                گاهی نگاهم در تمام روز

                با عابران ناشناس شهر

                احساس گنگ آشنایی می کند

                گاهی دل بی دست و پا و سر به زیرم را

                آهنگ یک موسیقی غمگین

                                                                هوایی می کند

                اما

                غیر از همین حس ها که گفتم

                و غیر از این رفتار معمولی

                و غیر از این حال و هوای ساده و عادی

                حال و هوای دیگری

                                                در دل ندارم

                رفتار من عادی است.

 

 از قیصر امین پور

تگ: قیصر، قیصر امین پور، شعری از قیصر،گتوند، درد قیصر، کاری به کار عشق ندارم قیصر امین پور، شعر قیصر، امین پور قیصر، قیصر امینپور، گتوند، درد قیصر ، نام کوچک من، اشعار قیصر، قاف، عشق، طوفان در پرانتز، منظومه ظهر روز دهم، مثل چشمه، مثل رود، بی‌بال پریدن،آینه‌های ناگهان، به قول پرستو،گل‌ها همه آفتابگردان‌اند، دستور زبان عشق، قطار، شعر درد، ایستگاه، غزل قیصر


برچسب‌ها: قیصر امین پور

▐ کلمات، سنگپاره‌ها، ابراهيم

نگارش در تاريخ یکشنبه ۳ اسفند۱۳۹۳ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

             از دور شبيه بارانِ گندم می‌بارند

             بمب‌های خوشه‌ای.

             گلدان‌های چينیِ بالای رف را

             شکسته‌اند

             سنگ نينداز ابراهيم

             طياره‌ها خيلی دورند!

 

             از دور

             از گلدسته‌های شکسته‌ی آن بالا

             صدای اذانِ هزاره‌ی باد می‌آيد

             تقويم ورق می‌خورد

             واژه‌ها پراکنده می‌شوند، می‌روند

             می‌روند آن سوی آن همه سايه‌روشن

             روی مزار ابراهيم می‌بارند.

 

             B.B.C گفت:

             نيروهای زمينی به دروازه‌ی قندهار رسيده‌اند!

 

از سید علی صالحی

از کتاب «دريغا ملا عمر ...»


برچسب‌ها: سید علی صالحی

▐ کاش می دانستی

نگارش در تاريخ پنجشنبه ۳۰ بهمن۱۳۹۳ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

     چشم‌های زیبائی داشت

       که پیرمردهای محلّه آرزو می‌کردند

       کاش دیرتر به دنیا می‌آمدند

 

         عینک نزن *

        دنیا ارزش دیدن ندارد

       هیچ‌کس نمی‌داند

       تاریخ چشم‌های‌ات با کدام جنایت شروع شد؟

       چهار ساله بودی

       برادران‌ات به تو تجاوز کردند

       تو باید زنده به گور می‌شدی

       پدر

          میمون مقدّسی بود.

        به طرز غریبی اعراب تو را دزدیدند

       و میخانه‌ها رونق گرفت .

       دختری که میان دامن‌اش سنگ جمع می‌کرد

       آخرین بار تو را در «اورشلیم» دیدند.

 

        بعدها بازمانده‌ی پلک‌های‌ات در «لاسکو» ** کشف شد

     «هیتلر» میان زن‌های یهودی

                         به دنبال چشم‌های تو می‌گشت

        که «پاریس» هوای بدی بود

                              پاریس هوای بدی.

 

       گاهی برای زنده ماندن

       باید لبخند زد

       شعار داد

       شعر گفت

       و از مأموران اداره‌ی مهاجرت ترسید.

       تو هم‌راه آوارگان «لهستانی» به ایران آمدی

       و شاملو نوشت:

            «پس پشت مردمکان‌ات

                     فریاد کدام زندانی‌ است

                     که آزادی را به لبان برآماسیده

                     گل سرخی پرتاپ می‌کند؟»

        هزار سال بعد

       هزار سال باید

       در کاخ‌های کاه‌گلی کابل

       چشم‌های‌ات را زیر «بُرقع» دفن می‌کردی.

 

       و این برای «بودا»

                                  خودکشی کرد.

 

     کاش می‌دانستی

       پیرمردهای محله آرزو می‌کردند

       زودتر به دنیا می‌آمدی.

 

از الیاس علوی

* در نسخه دیگر، به جای «عینک نزن»، «بخواب» آمده است. ضمن این که در آن نسخه، بخش های قرمز رنگ وجود ندارند.

** لاسکو: غاری در فرانسه که نقاشی انسان های اولیه بر دیوارهای آن حک شده است.


برچسب‌ها: الیاس علوی

▐ غم عشقش ده و عشقش ده و بسیارش ده

نگارش در تاريخ پنجشنبه ۳۰ بهمن۱۳۹۳ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

ای خداوند یکی یار جفاکارش ده

دلبری عشوه ده سرکش خون خوارش ده

 

تا بداند که شب ما به چه سان می‌گذرد

غم عشقش ده و عشقش ده و بسیارش ده

 

چند روزی جهت تجربه بیمارش کن

با طبیبی دغلی پیشه سر و کارش ده

 

ببرش سوی بیابان و کن او را تشنه

یک سقایی حجری سینه سبکسارش ده

 

گمرهش کن که ره راست نداند سوی شهر

پس قلاوز کژ بیهده رفتارش ده

 

عالم از سرکشی آن مه سرگشته شدند

مدتی گردش این گنبد دوارش ده

 

کو صیادی که همی‌کرد دل ما را پار

زو ببر سنگ دلی و دل پیرارش ده

 

منکر پار شده‌ست او که مرا یاد نماند

ببر انکار از او و دم اقرارش ده

 

گفتم آخر به نشانی که به دربان گفتی

که فلانی چو بیاید بر ما بارش ده

 

گفت آمد که مرا خواجه ز بالا گیرد

رو بجو همچو خودی ابله و آچارش ده

 

بس کن ای ساقی و کس را چو رهی مست مکن

ور کنی مست بدین حد ره هموارش ده

از مولانا


برچسب‌ها: مولانا

▐ با علیرضا قاسمیان خمسه

نگارش در تاريخ دوشنبه ۲۷ بهمن۱۳۹۳ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

      آسمان و ابرهایش

      تصویر گنگی ست

      ته مانده از یک خواب

      برای گربه کز کرده زیر اتومبیل خاموش

      که نفس هایش

      بوی درد میدهند

      و میشویدش

      هر از چندگاهی

      باران قطره های سیاه روغن ...

      لشکر لاستیک ها

      با مارشِ بوق ها

      و به فرماندهی مرگ

      هر ثانیه پیش چشمانش رژه میرود

      و بوی بنزین

      تبعید کرده از مشامش

      بوی تن مادر را

      که دیشب وقتی خواب بود رفت

      و او را با صدای جیغ ترمزها تنها گذاشت ...

      گربه کز کرده زیر اتومبیل خاموش دل خوش است

      به چرخ هایی که

      او را میپوشانند از آدم ها

      و نمیداند چرخ ها

      برای " رفتن " آفریده شده اند ...

 

از علیرضا قاسمیان خمسه

پ.ن: علیرضا جان لطفا کامنت ها را بخوان. شما مخاطب همیشه خاموش ! هم اگه حرفی در مورد وبلاگ و انتخاب اشعار و روندش و نقاط قوت و ضعفش دارید، بخونید و کامنت بذارید، ممنون.


برچسب‌ها: علیرضا قاسمیان خمسه

▐ یک شهر با تمام گلوهایش

نگارش در تاريخ یکشنبه ۲۶ بهمن۱۳۹۳ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

ﺟﺰ ﺭﻭﺯ ﭼﻬﺎﺭ ﺗﺎ ﺷﺪﻥ ﭼﺸﻤﻢ

ﺍﺯ ﺭﻭﯾﺖ ﺩﻭﺗﺎ ﺩﻭ ﻗﻠﻮﻫﺎﯾﺶ

ﺩﺭ ﻣﻦ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﺗﺎﺧﺖ ﻧﻤﯽ ﺗﺎﺯﯾﺪ

ﺍﯼ ﺍﺳﺐ ﻫﺎﯼ ﺳﺮﮐﺶ ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ !

 

ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺍﯼ ﺑﻪ ﺧﯿﺮﻩ ﺳﺮﯼ ﮔﺮﯾﯿﺪ

ﺩﯾﻮﯼ ﺩﺭ ﺁﺭﺯﻭﯼ ﭘﺮﯼ ﮔﺮﯾﯿﺪ

ﺩﺭ ﮐﺎﺭﮔﺎﻩ ﮐﻮﺯﻩ ﮔﺮﯼ ﮔﺮﯾﯿﺪ

ﺧﯿﺎﻡ ﺩﺭ ﻋﺰﺍﯼ ﺳﺒﻮ ﻫﺎﯾﺶ

 

ﮔﺎﻫﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺛﺎﺑﺖ ﮐﺮﺩ

ﺑﺪ ﻣﺰﮔﯽ ﭼﻪ ﻣﺰﻩ ﯼ ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﺍﺳﺖ

ﺁﻧﻘﺪﺭ ﮐﻪ ﺩﺭﺧﺖ ﻫﻠﻮ ﺣﺘﯽ

ﺷﮏ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﺑﻪ ﻃﻌﻢ ﻫﻠﻮﻫﺎﯾﺶ

 

ﮔﺎﻫﯽ ﻣﺮﺍ ﻧﻮﺷﺖ ﺑﻪ ﺁﻏﻮﺷﯽ

ﮔﺎﻫﯽ ﻣﺮﺍ ﮐﺸﯿﺪ ﺑﻪ ﺁﻏﻮﺷﯽ

ﮔﺎﻫﯽ ﻗﻠﻢ ﺷﺪﻡ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺍﻧﮕﺸﺘﺶ

ﮔﺎﻫﯽ ﭼﮑﯿﺪﻡ ﺍﺯ ﻗﻠﻤﻮﻫﺎﯾﺶ

 

ﺍﯼ ﻋﻤﺮ ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﻩ ! ﻧﻤﯽ ﮔﻮﯾﯽ

ﺍﻣﺴﺎﻝ ﻋﯿﺪ ﭼﻨﺪﻡ ﻋﻤﺮﻡ ﺑﻮﺩ؟

ﺍﺯ ﻋﯿﺪ ﺍﮔﺮﭼﻪ ﻫﯿﭻ ﺑﻪ ﯾﺎﺩﻡ ﻧﯿﺴﺖ

ﺟﺰ ﺗﻠﺦ ﺑﻮﺩﻥ ﺳﻤﻨﻮ ﻫﺎﯾﺶ

 

ﺁﻏﻮﺵ ﻧﺎﺗﻤﺎﻡ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﻫﺎ !

ﺍﺯ ﺟﺎﻧﺐ ﺗﻤﺎﻡ ﭘﺮﯾﺸﺎﻥ ﻫﺎ

ﺍﯾﻦ ﻗﻠﺐ ﺧﺴﺘﻪ، ﺍﯾﻦ ﮔﻞ ﻗﺮﻣﺰ ﺭﺍ

ﺳﻨﺠﺎﻕ ﮐﻦ ﺑﻪ ﻣﺸﮑﯽ ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ

 

ﻫﺮ ﺍﺑﺮ ﭼﻨﺪ ﮐﻮﭼﻪ ﯼ ﺑﺎﺭﺍﻧﯽ ﺍﺳﺖ

ﻫﺮ ﮐﻮﭼﻪ ﻣﻨﺘﻬﯽ ﺑﻪ ﺧﯿﺎﺑﺎﻧﯽ ﺍﺳﺖ

ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺪﺭﻗﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﺪ

ﯾﮏ ﺷﻬﺮ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﮔﻠﻮﻫﺎﯾﺶ

 

ﻭﻗﺖ ﺍﺳﺖ، ﻣﺎﺷﻪ ﺭﺍ ﺑﭽﮑﺎﻥ ﺍﯼ ﭼﺸﻢ !

ﺍﯾﻦ ﺳﯿﻨﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﻥ ﺑﮑﺸﺎﻥ ﺍﯼ ﭼﺸﻢ !

ﭼﺸﻤﮏ ﺑﺰﻥ ﺑﻪ ﻣﻦ، ﻣﺘﺒﺮﮎ ﮐﻦ

ﺩﺭﯾﺎﭼﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻥ ﻗﻮﻫﺎﯾﺶ

 

ﺩﺭ ﺭﺍ ﺑﺒﻨﺪ ﻭ ﮔﻮﺷﻪ ﯼ ﻣﻦ ﺑﻨﺸﯿﻦ

ﺍﻣﺎ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﻡ ﺑﮕﺬﺍﺭ

ﺍﯾﻦ ﺗﺨﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﺏ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﮕﺬﺍﺭ

ﺑﺎ ﭼﺮﮐﻤﺮﺩﻩ ﻫﺎﯼ ﭘﺘﻮﻫﺎﯾﺶ

 

ﺑﺎﯾﺪ ﭼﻪ ﮐﺮﺩ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﻦ ﻭﻗﺘﯽ

ﺁﻭﺍﺭ ﮐﺸﺘﮕﺎﻥ ﺗﻮ ﻣﯽ ﺭﯾﺰﺩ؟

ﺁﯾﺎ ﭼﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﺯﻥ ﺷﻮﻣﺮﺩﻩ

ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺭﺳﺪ ﺑﻪ ﻫﻮﻭﻫﺎﯾﺶ؟

 

ﻣﺮﺩﯼ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﻓﺘﺎﺩ

ﻣﺮﺩﯼ ﮐﻪ ﺑﯽ ﺭﮐﺎﺏ ﺗﻮ ﻏﻤﮕﯿﻦ ﺑﻮﺩ

ﺭﻭﺯﯼ ﺳﻮﺍﺭﮐﺎﺭ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ

ﺍﯼ ﺍﺳﺐ ﻫﺎﯼ ﺳﺮﮐﺶ ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ !

 

از حسین صفا


برچسب‌ها: حسین صفا

▐ هنوز رو به تو می خوابم

نگارش در تاريخ شنبه ۲۵ بهمن۱۳۹۳ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﻮﻡ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺑﺖ ، ﺟﺰ ﺁﻓﺘﺎﺏ ِ ﺳﯿﺎﻫﯽ ﻧﯿﺴﺖ

ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯽ ﺷﻮﯼ ﺍﺯ ﺗﺨﺘﺶ ، ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﻓﺮﺻﺖ ﺁﻫﯽ ﻧﯿﺴﺖ

 

ﻧﺪﯾﺪ ﺁﯾﻨﻪ ﺍﻡ ﻏﯿﺮ ﺍﺯ، ﺑﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ ﺍﺯ ﺗﻮ

ﻧﺪﯾﺪ ﺁﯾﻨﻪ ﺍﺵ ﻏﯿﺮ ﺍﺯ، ﺳﭙﯿﺪ ﺧﻮﺍﻧﯽ ِ ﺗﻦ ﺍﺯ ﺗﻮ

 

ﺑﻪ ﺯﺧﻢ ﻫﺎﺕ ﻧﻤﮏ ﻣﯽ ﺯﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﻔﻮﻧﺖ ، ﻣﻦ ﺑﺎﺷﻢ

ﻭ ﺭﻭﺳﺮﯼ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﺑﻪ ﺩﺧﺘﺮﯾﺖ ﮐﻪ ﺯﻥ ﺑﺎﺷﻢ

 

ﻫﻨﻮﺯ ﺗﻠﺨﯽ ﻭ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﯽ ، ﺑﻪ ﺑﻐﺾ ﻫﺎﺕ ﻣﻬﺴﺘﯽ ﺭﺍ

ﻫﻨﻮﺯ ﺗﻠﺨﻢ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ ، ﺑﻪ ﻋﺸﻖِ ﻋﺮﺑﺪﻩ ، ﻣﺴﺘﯽ ﺭﺍ

 

ﺗﻨﺖ ﺑﻪ ﭘﯿﻠﻪ ﯼ ﺍﺑﺮﯾﺸﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺷﺶ

ﺑﻪ ﺩﻭﺭ ﮔﺮﺩﻥ ﺗﻮ ﺣﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﺩﻭ ﺩﺳﺖ ِ ﺭﻓﺘﻪ ﯼ ﺍﺯ ﻫﻮﺷﺶ

 

ﻣﻦ ﺁﻥ ﻃﺮﻑ ﺑﻐﻞ ﺳﻌﺪﯼ ﺷﺮﺍﺏ ﺭﯾﺨﺘﻪ ﺍﯼ ﺑﻮﺩﻡ

ﺷﺒﯿﻪ ﺑﻮﺳﻪ ﺍﯼ ﻧﺎﮐﺎﻡ ﺍﺯ ﻟﺐ ﮔﺮﯾﺨﺘﻪ ﺍﯼ ﺑﻮﺩﻡ

 

ﺷﺒﯿﻪ ﻣﺤﻤﻮﺩﯼ ﺷﺎﯾﺪ ﮐﻪ ﮐﺸﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺍﯾﺎﺯﺵ ﺭﺍ

ﺷﺒﯿﻪ ﺗﺎﺯﻩ ﻋﺮﻭﺳﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺑﺎﺩ ﺩﺍﺩﻩ ﺟﻬﺎﺯﺵ ﺭﺍ

 

ﺗﻨﻢ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﯼ ﺑﺮﻓﯽ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺷﻬﻮﺕِ ﺁﺗﺶ ﺑﻮﺩ

ﻭ ﺯﯾﺮ ﺑﺎﻟﺶ ﺳﻮﺩﺍﺑﻪ ﻭﯾﺎﮔﺮﺍﯼ ﺳﯿﺎﻭﺵ ﺑﻮﺩ

 

ﺩﻟﻢ ﺑﻪ ﻧﯿﻤﻪ ﯼ ﺍﺯ ﺧﻮﻧﺶ ﮔﺮﻓﺖ ﺩﺭ ﺑﻐﻠﻢ ﺁﺭﺍﻡ

ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺐ ﺭﺍ ﺗﺎ ﺻﺒﺤﺖ ﻧﻤﺎﺯ ﺧﻮﺍﻧﺪﻡ ﺑﺎ ﺧﯿﺎﻡ

 

ﺑﻪ ﻃﻌﻢ ﻧﯿﭽﻪ ﺧﺪﺍﯾﻢ ﺭﺍ ، ﺑﻪ ﺷﺮﻡ ، ﻃﻌﻢ ﻋﺮﻕ ﺭﺍ ﻫﻢ

ﺭﺳﯿﺪ ﺣﺎﻓﻆ ﻭ ﺩﺳﺘﯽ ﺯﺩ ﺑﻪ ﻓﺎﻝ ﻗﻬﻮﻩ ، ﻭﺭﻕ ﺭﺍ ﻫﻢ

 

ﺗﻘﺎﺹ ﺑﺪ ﻣﺴﺘﯽ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﺑﻪ ﺍﻭﺑﺎﺷﻢ

ﮐﻪ ﺭﻭﯼ ﺩﯾﻮﺍﺭﺵ ﺷﺐ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺑﻢ ﻣﯽ ﺷﺎﺷﻢ

 

ﺷﺒﯿﻪ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﺍﯼ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﻗﻔﻞ ﺍﻫﻨﯽ ﺍﺵ ﺑﻮﺩﯼ

ﺷﺒﯿﻪ ﻟﯿﻮﺍﻧﯽ ﺍﺯ ﺳﻢ ﮐﻪ ﺁﺏ ﻣﻌﺪﻧﯽ ﺍﺵ ﺑﻮﺩﯼ

 

ﺗﻨﻢ ﺧﺮﺍﺑﯽ ِ ﻣﺴﺘﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﯿﺎﻟﻪ ﺷﮑﺎﯾﺖ ﺩﺍﺷﺖ

ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﭘﺸﺖ ﺭﻓﺎﻗﺖ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺯﺧﻢ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻋﺎﺩﺕ ﺩﺍﺷﺖ

 

ﻧﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻏﻢ ﺍﻧﮕﯿﺰﯼ ﮐﻪ ﺍﺑﺮِ ﺧﺎﻧﻪ ﯼ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﻢ

ﻧﻪ ﺁﺷﻨﺎﯼ ﺭﯾﺎﮐﺎﺭﯼ ﮐﻪ ﺳﺮ ﺑﻪ ﺷﺎﻧﻪ ﯼ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﻢ

 

ﻧﻪ ﺗﻮﯼ ﯾﺨﭽﺎﻟﻢ ﺳﯿﺒﯽ ﺳﺖ ﺑﻪ ﯾﺎﺩ شیطانی ﻫﺎﯾﺶ

ﻧﻪ ﺩﺭ ﻧﮕﺎﻩ ﺗﻮ ﺣﻮﺍﯾﯽ ﺳﺖ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﺁﺩﻡ ِ ﺗﻨﻬﺎﯾﺶ

 

ﻋﺠﯿﺐ ﻧﯿﺴﺖ ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺯﯼ ﺩﺭ ﺍﺧﻢ ﻗﺼﺎﺑﻢ ﺑﺎﺷﯽ

ﺑﻪ ﺭﺳﻢ ﺧﻮﻥ ﻭ ﺟﻨﻮﻥ ﺑﺎﺯﯼ ﺑﻪ ﺭﻭﯼ ﺍﻋﺼﺎﺑﻢ ﺑﺎﺷﯽ

 

ﺩﻫﺎﻥ ﺑﻪ ﺁﯾﻨﻪ ﺍﻡ ﺁﻩ ﻭ ﺳﺮﻡ ﺑﻪ ﻫﯿﭽﯽ ﺍﻡ ﺁﻭﯾﺰﺍﻥ

ﺩﻭ ﭼﺸﻢ ﻫﺎﻡ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻟﺖ ، ﺩﻭ ﺣﺴﻦ ﯾﻮﺳﻒ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﺍﻥ

 

ﺩﻭ ﭘﺎﯼ ﻣﻦ ﻭﺳﻂ ﺑﺮﺯﺥ ﭘﯽ ِ ﺳﯿﺎﻫﯽ ِ ﻣﻮﯾﺖ ﺭﻓﺖ

ﺩﻭ ﺩﺳﺖ ﻏﯿﺮﺗﯽ ﺍﻡ ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﺧﺸﻢ ﺳﻤﺖ ﮔﻠﻮﯾﺖ ﺭﻓﺖ

□□

ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﮐﻮﺩﮎِ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺑﻢ ﺗﻤﺎﻡ ﻗﺼﻪ ﺍﺕ ﺁﻫﯽ ﺑﻮﺩ

ﺑﺮﺍﯼ ﻫﺮﺩﻭﯾﻤﺎﻥ ﺍﻣﺎ ﺗﻮ ﻫﯿﭻ ﻭﻗﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﯽ ﺑﻮﺩ

 

ﺷﺐ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺍﺕ ﺍﺑﺮﯼ ﺳﺖ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﺮ ﺗﻦ ﻣﻬﺘﺎﺑﻢ

ﺍﮔﺮ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺗﺨﺘﻢ ﺗﻨﻬﺎﻡ ﻫﻨﻮﺯ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺑﻢ

 

ﻣﯿﺎﻥ ﺟﻤﻌﻢ ﻭ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﭼﻘﺪﺭ ﺁﺩﻡ ﺗﻨﻬﺎﯾﻢ

ﺑﻪ ﺯﯾﺮ ِﺗﯿﻐﻢ ﻭ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﯽ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺍﯾﻨﺠﺎﯾﻢ...

 

از وحید نجفی

از کتاب عریضه نویسی های خیابان خیام


برچسب‌ها: وحید نجفی

▐ کفتر چاهی

نگارش در تاريخ پنجشنبه ۲۳ بهمن۱۳۹۳ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

کفتر چاهی من

تنگ بی ماهی من

ای قبای وصله بر

جنگجوی بی سپر

 

دل افسرده من

پشت پا خورده من

شب بی مهتابم

روز بی آفتابم

 

ای در بسته شده

از همه خسته شده

دل افسرده من

پشت پا خورده من

 

ای شکسته تن سبو

سکه ی بی پشت رو

ای خلیج یخ زده

خرمن ملخ زده

 

گوش کن ای دل من

تو هنوز دل منی

با همه بی ثمری

تو خود شکفتنی

 

پ.ن: گویا این اولین ترانه ایست که حسین صفا نوشته. تعبیر جنگجوی بی سپر رو بسیار دوست دارم و خوانش چاوشی هم که بی نظیره.

 از حسین صفا


برچسب‌ها: حسین صفا

▐ گم نمی شوم

نگارش در تاريخ پنجشنبه ۲۳ بهمن۱۳۹۳ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

 
در تمام طول اين سفر اگر
طول و عرض صفر را
طي نكرده ام

در عبور از اين مسير دور
از «الف» اگر گذشته‌ام
از «اگر» اگر به «يا» رسيده‌ام
از كجا به ناكجا ...

يا اگر به وهم بودنم
احتمال داده‌ام

باز هم دويده‌ام
آن‌چنان كه زندگي مرا
در هواي تو
نفس نفس
حدس مي‌زند

هرچه مي‌دوم
با گمان رد گام‌هاي تو
گم نمي‌شوم

راستي
در ميان اين‌همه اگر
تو چقدر بايدي !

از قیصر امین پور

برچسب‌ها: قیصر امین پور

▐ مشکلم بهار توست در خزان من آری

نگارش در تاريخ پنجشنبه ۲۳ بهمن۱۳۹۳ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

اینکه گاه می خواهم کز تو دست بردارم

حرف سرد مهری نیست مشکلی دگر دارم

با تو عشق می ورزم ای پریچه و خود نیز

از حضور یک دره در میان خبر دارم

عشق من! اگر تقویم بیست سال پس می رفت

می شد این مزاحم را از میان بردارم

مشکلم بهار توست در خزان من آری

آنچه پیش رو داری من به پشت سر دارم

ورنه خوب می دانی بی توقف و جاری

دم به دم به سوی تو مهر بیشتر دارم

ورنه دوست می دارم سوی تو پریدن را

با تو پرکشیدن را تا که بال و پر دارم

روی هرچه می خواهم سایه ی تو افتاده ست

یعنی اینکه یک سودا با هزار سر دارم

سیر انفس و آفاق نیست جز تماشایت

جاودانه باد این سیر تا سر سفر دارم

چون تو می کنی یاری فتح با من است آری

ز اهتزاز گیسویت بیرق ظفر دارم

ای ترانه ی شیرین در ترنم شعرم!

تا نوازمت در خور، نی نه نیشکر دارم


از حسین منزوی


برچسب‌ها: حسین منزوی

▐ سنگ صبور

نگارش در تاريخ پنجشنبه ۲۳ بهمن۱۳۹۳ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

 رفیق من سنگ صبور غم‌هام
به دیدنم بیا که خیلی تنهام
هیشکی نمی‌فهمه چه حالی دارم
چه دنیای رو به زوالی دارم
مجنونم و دل‌زده از لیلیا
خیلی دلم گرفته از خیلیا
نمونده از جوونیام نشونی
پیر شدم پیر تو ای جوونی

تنهای بی سنگ صبور
خونه سرد و سوت و کور
توی شبات ستاره نیست
موندی و راه چاره نیست
اگرچه هیچ‌کس نیومد
سری به تنهاییت نزد
اما تو کوه درد باش
طاقت بیار و مرد باش

اگر بیای همون‌جوری که بودی
کم میارن حسودا از حسودی
صدای سازم همه‌جا پر شده
هرکی شنیده از خودش بی‌خوده
اما خودم پر شدم از گلایه
هیچی ازم نمونده جز یه سایه
سایه‌ای که خالی از عشق و امید
همیشه محتاج به نور خورشید

 
از امیر ارجینی

 


برچسب‌ها: امیر ارجینی

▐ بقیه

نگارش در تاريخ چهارشنبه ۲۲ بهمن۱۳۹۳ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

مرا به ديدن جسماني تو هيچ نيازي نيست

چنان پرم از تو چنان پر که بيشتر شبيه شوخي زيبايي هستم

و عصر باز خانواده بينايي به خواستگاري ام آمد

وَ خواستگار ، جوان وَ شق و رق ، وَ گل به دست ، که من گفتم

شما که ريش مرا ديده ايد

وَ مادرم گل ها را گرفت ، گذاشت در گلدان وَ گفت چرا با جوان عاشق، شوخي ؟

وَ چادرش را به روي شانه اش انداخت وَ شربت و شيريني گرفت ، وَ لبخند زد

چنان پرم از تو که ديگر

وَ خواستگار بي مقدمه فرياد زد ، قلم وَ کارت بلانش وَ مهر !

وَ گريه کرد     دلم سوخت چون که عاشق بود

وَ مادرم گفت، مسئله پيچيده است، جهيزش حاضر نيست

برادر بزرگترش رفته هند که طوطي و  بودا بياورد

وَ خواستگار نامه ي از کنسول فرانسه به من داد که در اصفهان سفر مي کرد

وَ عينک و، کلاه خود به سر داشت

وَ خواهر کوچکترم که از لاي پرده مي خنديد، چه ناز بود! هنوز سيم به دندان داشت

و صورت پدر خواستگار در آيينه، انعکاس عينک و ابرو بود

و چشم هايش را به صورت من بيچاره دوخته بود      وَ هيز بود

ومن بلند شدم،  اُريب  توي آينه رفتم

و از هزار بندر و درياچه عبور کردم

و بادبان هاي کشتي ها را به نام تو افراشتم

و رفتم از دکلي بالا ، نشستم آن سر

و بوي دريا مي آمد و عطر ناي نهنگان عاشق را نسيم مي آورد

و خواستگار که شکل بحر خزر بود پيش آمد، تمام ساحل و جنگل را به دست داشت

و گريه کرد      و فرياد زد      شبيه من

پُرَم من از تو چنان پُر که ديگرم به ديدن جسماني تو هيچ نيازي نيست

و رفت

و مادرم که چشم نامحرم را دور ديد، چادرش را برداشت

و روي عرشه ي کشتي به رقص در آمد

بقيه برگشتند

 

از رضا براهنی


برچسب‌ها: رضا براهنی

▐ شیشه

نگارش در تاريخ چهارشنبه ۲۲ بهمن۱۳۹۳ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

     به خودت نگیر شیشه ی پنجره

      تمیزت می کنند

      که کوه را بی لکه ببینند

      و آسمان را

      بی چرک

      به خودت نگیر شیشه

       تمیزت می کنند

      که دیده نشوی.

 

از علیرضا روشن

پ.ن: کاش می شد خواست و ...

پ.ن: دوست من نیما کاش پیامتو عمومی میذاشتی که جواب بدم. این شعر در کتاب کسره به همین شکلی که نوشتم اومده.


برچسب‌ها: علیرضا روشن

▐ بر او ببخشایید

نگارش در تاريخ چهارشنبه ۲۲ بهمن۱۳۹۳ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

بر او ببخشایید 
 بر او که گاه گاه 
 پیوند دردناک وجودش را 
 با آب های راکد 
 و حفره های خالی از یاد می برد 
 و ابلهانه می پندارد 
 که حق زیستن دارد 
 بر او ببخشایید 
 بر خشم بی تفاوت یک تصویر 
 که آرزوی دوردست تحرک 
 در دیدگان کاغذیش آب میشود 
 بر او ببخشایید 
 بر او که در سراسر تابوتش 
 جریان سرخ ماه گذر دارد 
 و عطر های منقلب شب 
 خواب هزار ساله اندامش را 
 آشفته میکند 
 بر او ببخشایید 
 بر او که از درون متلاشیست 
 اما هنوز پوست چشمانش از تصور ذرات نور می سوزد 
 و گیسوان بیهده اش 
 نومیدوار از نفوذ نفسهای عشق می لرزد 
 ای ساکنان سرزمین ساده خوشبختی 
 ای همدمان پنجره های گشوده در باران 
 بر او ببخشایید 
 بر او ببخشایید 
 زیرا که مسحور است 
 زیرا که ریشه های هستی بارآور شماست 
 در خاکهای غربت او نقب می زنند 
 و قلب زود باور او را 
 با ضربه های موذی حسرت 
 در کنج سینه اش متورم می سازند 
 
از فروغ فرخزاد

برچسب‌ها: فروغ فرخزاد

▐ من خود به چشم خویشتن...

نگارش در تاريخ چهارشنبه ۲۲ بهمن۱۳۹۳ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

 
ای ساربان آهسته رو کآرام جانم می‌رود
وآن دل که با خود داشتم با دلستانم می‌رود
من مانده‌ام مهجور از او بیچاره و رنجور از او
گویی که نیشی دور از او در استخوانم می‌رود
گفتم به نیرنگ و فسون پنهان کنم ریش درون
پنهان نمی‌ماند که خون بر آستانم می‌رود
محمل بدار ای ساروان تندی مکن با کاروان
کز عشق آن سرو روان گویی روانم می‌رود
او می‌رود دامن کشان من زهر تنهایی چشان
دیگر مپرس از من نشان کز دل نشانم می‌رود
برگشت یار سرکشم بگذاشت عیش ناخوشم
چون مجمری پرآتشم کز سر دخانم می‌رود
با آن همه بیداد او وین عهد بی‌بنیاد او
در سینه دارم یاد او یا بر زبانم می‌رود
بازآی و بر چشمم نشین ای دلستان نازنین
کآشوب و فریاد از زمین بر آسمانم می‌رود
شب تا سحر می‌نغنوم و اندرز کس می‌نشنوم
وین ره نه قاصد می‌روم کز کف عنانم می‌رود
گفتم بگریم تا ابل چون خر فروماند به گل
وین نیز نتوانم که دل با کاروانم می‌رود
صبر از وصال یار من برگشتن از دلدار من
گر چه نباشد کار من هم کار از آنم می‌رود
در رفتن جان از بدن گویند هر نوعی سخن
من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می‌رود
سعدی فغان از دست ما لایق نبود ای بی‌وفا
طاقت نمیارم جفا کار از فغانم می‌رود
از سعدی 

برچسب‌ها: سعدی

▐ خورشید در کجای جهان سکته کرده است؟

نگارش در تاريخ سه شنبه ۲۱ بهمن۱۳۹۳ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

 

خورشید در کجای جهان سکته کرده بود 
اجرام ِ دور ، یأسِ نجومی گرفته اند
تنها به احترام سکوتم در این اتاق
خفاش ها عزای عمومی گرفته اند
تحریک میشوم که زمین را بغل کنم
معشوقه های غم زده از من جدا شدند
وقتی صدای سرفه ی مادر شنیده شد
کل ِ زنان شهر به سل مبتلا شدند
از زخم ِ نیش ِ عقربه ها بر لب ِ زمان
ساعت جنون ِ منطق ِ آنی گرفته است
بر قاف ِ قبر و قتلِ غم انگیزِ قُمریان
این موش کور، سورچرانی گرفته است
حالا وبا گرفته خدا در کلاس فقه
خونش به دست قاصدکان لخته می شود
جریان انتشار خبر در مسیر باد
بر پشت بام خانه ی ما اخته می شود
من لال می شدم به دلیلی که لاله ها
تصمیم داشتند تو را منزوی کنند
مامور های شهر به من رشوه میدهند
تا از شما به نفع خودم پیروی کنند
مادر بزرگ باز کنارم نشست و گفت :
مردی که محو شد جسدش در دهان رود
یک سال قبل از آنکه زبان را عوض کنند
تاریخ انقضای جهان را نوشته بود
تاریخ در کتاب خودش دست برده بود
مزدور ها منافع خود را قلم زدند
باور نمی کنم که به دستور ِ قتل عام
دروازه های بسته تمدن رقم زدند
امضای من برای کسی معتبر نبود
امشب زمان آخر ِ ارسال آیه هاست
لطفا به تیغ ِ نور بگو : روشنم کند
وقتی غروب معجزه اش خلق سایه هاست
چیزی بگو به پنجره هایی که بسته اند
حرفی بزن به دهکده ها، نرم و بی صدا
از قتل قُمریان به کلاغلان بگو فقط
از احتکار ِ مزرعه در جیب کدخدا
اعدام با طناب خودش فکر میکند
بعد از سکوت، فاجعه را جار میزنم
تا منصفانه حق عدالت ادا شود
جلاد را به سبک خودم دار می زنم
تشخیص میدهم سرطان را به سینه ام
امسال سال ِ سلطنت ِ سال خورده هاست
نوزاد های بی سر و گردن شنیده اند
معیار سنجش خفقان، چشم ِمُرده هاست
تقدیر، نام دیگرِ بیچاره بودن است
وقتی که با زمانه معاصر نمی شوی
در آخرین نمایش کشدار ِ سایه ها
من غیب می شوم و تو ظاهر نمیشوی
خفاش ها عزای عمومی گرفته اند
آتش زدم جنازه ی این خانه را به دست
آن سوی کهکشان پسری داااد می کشید:
خورشید در کجای جهان سکته کرده است
 
از رئوف دلفی
پ.ن: لطفا فونت رو تا دسترسی م به لپ تاپ تحمل کنید. پنج شش روزی میشه.

برچسب‌ها: رئوف دلفی