▐ مرد از هرچه اتفاق افتاد...

نگارش در تاريخ دوشنبه ۱۰ فروردین۱۳۹۴ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

شد خزان تا بدیع‌زادگی‌ام

کز کند در خودش ترانه شود

سبز بودی که از من افتادی

کوچه عریان شد از تو، تا به ابد

زرد پررنگ اتفاق افتاد

اوج آهنگ اتفاق افتاد

 

سوز سرما بداهه می‌بارید

مثل لرزیدنی که باد از بید

کوه بودم که تکیه داده به باد

بهمن از چترها که می‌لغزید

بغض سرچشمه اتفاق افتاد

اشکم از چشم اتفاق افتاد

 

فصل رؤیاکشی و سقط جنون

گریه‌ها در من اغتشاشیدند

قطره‌اشکی به واژه‌های شدید

نطفه‌شعری به من که پاشیدند

این جنین از تو اتفاق افتاد

درد برگشت و اتفاق افتاد

 

جزر و مد شد دوباره در تقویم

فصل‌هایی عجیب رو به عقب

خرق عادت شد از تصور چای

مثل یک حبه ماه در دل شب

شب که از بام اتفاق افتاد

قند در دام اتفاق افتاد

 

کنج فنجان خطوط رازآمیز

حل شدن از تو در معما، بعد

مردی از فال قهوه بیرون ریخت

تا ته شب دوید و اما بعد

خسته از نای اتفاق افتاد

از بلندای اتفاق افتاد

 

دارکوبی به سینه‌ام چسبید

عشق، ناگفته‌ای که غمگین‌ها...

بت‌شکن محو لاتی‌ات شده بود

بین سمفونی تبرزین‌ها

دست زن گرچه اتفاق افتاد

مرد از هرچه اتفاق افتاد

 

از حسن هادوی


برچسب‌ها: حسن هادوی

▐ فرض کن...

نگارش در تاريخ دوشنبه ۳ فروردین۱۳۹۴ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

فرض کن پرنده باشی و یکی آسمان به آسمان بگیردت !

خون ِ توی شیشه باشی و کسی استکان به استکان بگیردت !

 

هر چه را محال بود فرض کن ! هر چه را که زشت ، هر چه را غریب..

فرض کن سگی که نان خور ِ تو بود ، گاهِ دُم تکان تکان ، بگیردت !

 

هر چه هست ..هر چه هست ، بوف ِ کور ..رختخواب ِ پیرمرد ِ خنزری..

رنجِ ِ هر چه مرده ، هر چه گور ِ پُر ، پنج شنبه در میان بگیردت..

 

جفتِ سازگارِ سال های سال ، در تلاش ِ بردن ِ دل ِ یخی !

سردی ِ تن تو کم نمی شود هر چقدر مهربان بگیردت..

 

چای دارچین و دار - چین و " دار" ..صبح ِ ناگوارِ جرثقیل ها !

روی این طناب ، تا ابد بناست سبزمرگی ِ جوان بگیردت ..

 

از شبانه های بطری و عذاب ، تا شهید ِ مرز ِ پرگهر شدن !

آرواره ی سگی به نام ِ " درد " استخوان به استخوان بگیردت ..

 

این ستون به آن ستون ، خبر / فرج .. مشت مشت مشتِ بسته .. مشتِ باز..

چسبِ زخم روی هر چه لب که ..

- هیس ! فوقش این که " درد ِ نان " بگیردت !!

 

- درد ِ نان نه ..

- درد ِ نان که بهترست از پرندگی در آسمانِ ِ حبس !

فرض کن هر آن که مرز خواه ِ تن ، با کمان و بی کمان بگیردت!

 

شهر، امن نیست .. کوچه امن نیست..آآه امن نیست .. خانه امن نیست..

دشمنی که فرضی است فرض کن پادگان به پادگان بگیردت !

 

گریه .. گریه .. گریه های ِ قحط ِ اشک ..گریه هایِ از درون و بی سند ..

گریه های روح در لباس ِ چرک ..

(چرک مرگی ِ جهان بگیردت )

 

مطبخ است و مسلخ است و دوزخ است ... از اجاق ِ گاز تا اتاق ِ گاز !

جبر ِ اختیار .. اختیار ِ جبر...این ولت کند ، که آن بگیردت !

 

دخترِ کسی شدی و خط ِ بعد،

همسرِ کسی شدی و خط ِ بعد،

مادر ِ کسی شدی و خط ِ بعد،

مرگ .. مرگ ِ ناگهان بگیردت ..

 

مثل ِ کلّه پاچه ، مُثله .. کلّه پا ..بوی قرمه سبزی از سرت بلند ..

گوسفند باش و سر به راه باش تا شفاعت ِ شبان بگیردت !

 

- ماهی ِ سیاه!

( ماهی ِ سیاه ، با دهان ِ باز فحش می دهد )

تف به ساحل ِ " ارس " ! کجاست پس او که خواست در امان بگیردت ؟؟

 

ماهی ِ سیاه ، توی تابه ... آخ ! زخم های تا به تا... ( نمک بریز !)

بوی زردچوبه می دهی .. غزل مثل ِ درد ِ زایمان بگیردت !

 

ته گرفته هم کلام و هم کلم ..دووووووود از دلت بلند می شود ..

شور می شود دوباره چشم هات..اشک باید از جهان بگیردت ..

 

بیت ِ بعد ، زنگ ِ خانه

زنگ ِ بعد ، سفره در تلاش ِ هضم ِ حاضری !

کاش این زمین ِ از گلوله گرم ، سرد و گرم از دهان بگیردت ..

 

لب پریده .. دست بسته .. چشم باز ..نیم خورده .. نیم مرده .. نیم سوز..

( راوی ِ روان پریش مانده است از کجای داستان بگیردت !)

 

از طاهره خنیا


برچسب‌ها: طاهره خنیا

▐ ميشه با چشم تو جادوگر و کُشت

نگارش در تاريخ دوشنبه ۳ فروردین۱۳۹۴ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

ميشه با چشم تو جادوگر و کُشت

دست تو بارون و نازل ميکنه

ميتونی مرده ها رو زنده کنی

اسم تو طلسمو باطل ميکنه

 

فصل شرجی وسط خرما پزون

ميشه اشکات شبو آبانی کنه

موجِ چشمات بگيره به ساحل و ...

بزنه دريا رو طوفانی کنه

 

تو نباشی دل عالم ميگيره

مثه تيمی که همش گل ميخوره

بچه ها توی کلاس نشئه ميشن

مدير مدرسه الکل ميخوره

 

تا بيای فواره ها قد ميکشن

سبزه هامون وسط سفره ی سين

گُلای داوودی هم منتظرن

تا بتابی مثه خورشيد به زمين

 

تاجرا سکه به نامت ميزنن

غما رو به ميخ و زنجير ميکشن

شاعراشون وسط ميدون شهر

سر چشمای تو هف تير ميکشن

 

دامنت بهارو همراش مياره

دست تو غصه رو زندان ميکنه

به تماشات ميشينن مردم شهر

سينما چشماتو اکران ميکنه

 

به دلا شادی رو اجباری می دن

شبا وقتی هوا بورانی ميشه

همه بی مهری رو باطل ميکنن

بليط مترو ها مجانی ميشه

 

بر ميگردن همه ی مهاجرا

همه ی مسافرا توي قطار

واسه تو دوباره تابيده ميشه

سبيلای جاهلای پامنار

 

پلیسا آوازِ دشتی میخونن

به دست ِ کارگرا ماله میدن

پاسبونا می ریزن توی محل

به همه شراب هف ساله میدن

 

پانکيا از دلِ هر کوچه ميان

عشقو ما به همه حالی ميکنيم

تا کلانتر و به آتيش ميکشن

ما باهم بانکا رو خالی ميکنيم

 

اونا که معتقدن به دينشون...

همه ساله سفرِ حج ميکنن

اگه به وجودت ايمان بيارن

قبله رو سمت چشات کج ميکنن

 

ملوانا به تو نيت ميکنن

ميشينن با مژه هات فال ميزنن

احتمالا کشيشای صومعه

اسمتو رو بازوشون خال ميزنن

 

تو خونه منقلو بر پا ميکنن

دود ترياک ميپيچه توی هوا

فمنيستا با بيکینی لبِ آب

بوسه ميدن به کُلا مخمليا

 

جنس ِ تاریخی ِ پیراهن تو

پرده ی پنجره های قجری

من توو قلعه تاج و رو سر ميذارم

وقتی تو پرچمو بالا ميبری

 

ميشه جادوگر اين قصه رو کُشت

خورشيد و وارد اين خونه کنيم

اگه دستاتو توو دستم بذاری

می تونيم دنيا رو وارونه کنيم...

 

از رئوف دلفی

دانلود دکلمه شعر با صدای شاعر


برچسب‌ها: رئوف دلفی

▐ داستانیست که بر هر سر بازاری هست

نگارش در تاريخ دوشنبه ۳ فروردین۱۳۹۴ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست

یا شب و روز بجز فکر توام کاری هست

 

به کمند سر زلفت نه من افتادم و بس

که به هر حلقه موییت گرفتاری هست

 

گر بگویم که مرا با تو سر و کاری نیست

در و دیوار گواهی بدهد کاری هست

 

هر که عیبم کند از عشق و ملامت گوید

تا ندیدست تو را بر منش انکاری هست

 

صبر بر جور رقیبت چه کنم گر نکنم

همه دانند که در صحبت گل خاری هست

 

نه من خام طمع عشق تو می‌ورزم و بس

که چو من سوخته در خیل تو بسیاری هست

 

باد خاکی ز مقام تو بیاورد و ببرد

آب هر طیب که در کلبه عطاری هست

 

من چه در پای تو ریزم که پسند تو بود

جان و سر را نتوان گفت که مقداری هست

 

من از این دلق مرقع به درآیم روزی

تا همه خلق بدانند که زناری هست

 

همه را هست همین داغ محبت که مراست

که نه مستم من و در دور تو هشیاری هست

 

عشق سعدی نه حدیثیست که پنهان ماند

داستانیست که بر هر سر بازاری هست

 

 از سعدی


برچسب‌ها: سعدی

▐ منظومه آبی خاکستری سیاه

نگارش در تاريخ دوشنبه ۳ فروردین۱۳۹۴ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

           در شبان غم تنهایی خویش

           عابد چشم سخنگوی توام

           من در این تاریكی

           من در این تیره شب جانفرسا

           زائر ظلمت گیسوی توام

           گیسوان تو پریشانتر از اندیشه من

           گیسوان تو شب بی پایان

           جنگل عطرآلود

           شكن گیسوی تو

           موج دریای خیال

           كاش با زورق اندیشه شبی

           از شط گیسوی مواج تو من

           بوسه زن بر سر هر موج گذر می كردم

           كاش بر این شط مواج سیاه

           همه عمر سفر می كردم

           من هنوز از اثر عطر نفسهای تو سرشار سرور

           گیسوان تو در اندیشه من

           گرم رقصی موزون

           كاشكی پنجه من

           در شب گیسوی پر پیچ تو راهی می جست

           چشم من چشمه ی زاینده ی اشك

           گونه ام بستر رود

           كاشكی همچو حبابی بر آب

           در نگاه تو رها می شدم از بود و نبود

           شب تهی از مهتاب

           شب تهی از اختر

 

           ابر خاكستری بی باران پوشانده

           آسمان را یكسر

           ابر خاكستری بی باران دلگیر است

           و سكوت تو پس پرده ی خاكستری سرد كدورت افسوس سخت دلگیرتر است

           شوق بازآمدن سوی توام هست

           اما

           تلخی سرد كدورت در تو

           پای پوینده ی راهم بسته

           ابر خاكستری بی باران

           راه بر مرغ نگاهم بسته

           وای ، باران

           باران ؛

           شیشه ی پنجره را باران شست

           از دل من اما

           چه كسی نقش تو را خواهد شست ؟

           آسمان سربی رنگ

           من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ

           می پرد مرغ نگاهم تا دور

           وای ، باران

           باران ؛

           پر مرغان نگاهم را شست

           خواب رؤیای فراموشیهاست

           خواب را دریابم

           كه در آن دولت خاموشیهاست

           من شكوفایی گلهای امیدم را در رؤیاها می بینم

           و ندایی كه به من می گوید :

           "گر چه شب تاریك است

           دل قوی دار ، سحر نزدیك است "

           دل من در دل شب

           خواب پروانه شدن می بیند

           مهر صبحدمان داس به دست

           خرمن خواب مرا می چیند

           آسمانها آبی

           پر مرغان صداقت آبی ست

           دیده در آینه ی صبح تو را می بیند

           از گریبان تو صبح صادق

           می گشاید پر و بال

 

ادامه شعر در ادامه مطلب


برچسب‌ها: حمید مصدق


ادامه مطلب...

▐ نفس منو بگیر

نگارش در تاريخ دوشنبه ۳ فروردین۱۳۹۴ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

اگه ﺣﺘﯽ ﺑﯿﻦ ﻣﺎ، ﻓﺎﺻﻠﻪ ﯾﮏ ﻧﻔﺴﻪ، ﻧﻔﺲ ﻣﻨﻮ ﺑﮕﯿﺮ

ﺑﺮﺍﯼ ﯾﮑﯽ ﺷﺪﻥ، ﺍﮔﻪ ﻣﺮﮒ ﻣﻦ بسه، ﻧﻔﺲ ﻣﻨﻮ ﺑﮕﯿﺮ

 

ﺍﯼ ﺗﻮ ﻫﻢ ﺳﻘﻒ ﻋﺰﯾﺰ، ﺍﯼ ﺗﻮ ﻫﻢﮔﺮﯾﻪ ﻣﻦ، ﮔﺮﯾﻪ ﻫﻢ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻮﺩ

ﮔﺮﯾﻪ ﺁﺧﺮ ﻣﺎ، ﺁﺧﺮ ﺑﺎﺯﯼ ﻋﺸﻖ، ﺧﺘﻢ ﺍﯾﻦ ﻗﺎﺋﻠﻪ ﺑﻮﺩ

 

ﺣﺪﺱ ﮔُﺮ ﮔﺮﻓﺘﻨﺖ، ﺩﺭ ﺗﻨﻮﺭ ﻫﺮ ﻧﻔﺲ، ﻏﻢ ﻧﻪ، ﺍﻣﺎ ﮐﻢ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ

ﻫﻢ ﺷﺐ ﺗﺎﺯﻩ ﺗﻮ، ﺗﺮﮐﺶ ﭘﺮ ﺗﯿﺮ ﻋﺸﻖ، ﺳﻨﮓ ﺳﻨﮕﺮ ﻫﻢ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ

 

ﺧﻮﺏ ﺩﯾﺮﻭﺯ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ، ﻃﺮﺣﯽ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﺮ ﺻﻠﯿﺐ، ﺭﻭﯼ ﺗﻦ ﭘﻮﺷﺖ ﺑﺪﻭﺯ

ﻭﻗﺖ ﻋﺮﯾﺎﻧﯽ ﻋﺸﻖ، ﺑﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﺮﺡ ﺣﻘﯿﺮ، ﺩﺭ ﺣﺮﯾﻖ ﺗﻦ ﺑﺴﻮﺯ

 

ﭘﻠﮏ ﺗﻮ ﻓﺎﺻﻠﻪ، ﺩﺳﺖ ﻭ ﮐﺎﻏﺬ و ﻏﺰﻝ، ﻣﻦ ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺑﻮﺩ

ﺭﺳﺘﻦ ﺍﺯ ﭘﯿﻠﻪ ﺧﻮﺍﺏ، ﺍﯼ ﮐﻠﯿﺪ ﻗﻔﻞ ﺷﻌﺮ، ﺧﻮﺍﺏ ﺷﺎﻋﺮﺍﻧﻪ ﺑﻮﺩ

 

ﺍﺯ ﺗﻪ ﭼﺎﻩ ﺳﮑﻮﺕ، ﺗﺎ ﺑﻠﻨﺪﺍﯼ ﺻﺪﺍ، ﯾﺎﺭ ﻣﺎ ﺑﻮﺩﯼ ﻋﺰﯾﺰ

ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻃﻮﻝ ﺭﺍﻩ، ﺑﺎ ﻣﻦ ﻋﺎﺷﻖ ﺗﺮﯾﻦ، ﻫﻢ ﺻﺪﺍ ﺑﻮﺩﯼ ﻋﺰﯾﺰ

 

ﺣﺪﺱ ﺭﻭ ﮔﺮﺩﺍﻥ ﺷﺪﻥ، ﺍﺯ من و ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻣﺎ، ﺑﺎﻭﺭ ﺑﯽ ﯾﺎﻭﺭﯼ

ﺭﻭﺯ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﻔﺲ، ﺭﻭﺯ ﻣﯿﻼﺩ ﺗﻮ ﺑﻮﺩ، ﻣﺮﮒ ﺍﯾﻦ ﺧﻮﺵ ﺑﺎﻭﺭﯼ

 

ﺗﻮ ﺑﮕﻮ ﻏﯿﺒﺖ ﺩﺳﺖ، ﻏﯿﺒﺖ ﻫﺮ ﭼﻪ ﻧﻔﺲ، ﺑﯿﻦ ﻣﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻧﯿﺴﺖ

ﻏﯿﺒﺖ ﺁﺧﺮ ﺗﻮ، ﮐﻮﭺ ﻣﺮﻏﺎﻥ ﺻﺪﺍ، ﺧﺘﻢ ﺍﯾﻦ ﻗﺎﺋﻠﻪ ﻧﯿﺴﺖ

 

 از شهیار قنبری


برچسب‌ها: شهیار قنبری

▐ زندگی نامه

نگارش در تاريخ دوشنبه ۳ فروردین۱۳۹۴ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

دخترک جز تو که دستات واسه من مثل وطن بود

کی می دونه که ترانه زندگی نامه ی من بود

 

کی می دونه؟ کی می خونه ؟چه کسی دل می سوزونه؟

واسه این شب پره ای که فکر پروانه شدن بود

 

من مث دفتر شعری که نخونده بسته می شه

مونده بودم توی سایه پشت این سد همیشه

 

تو به من گفتی که -هستم من حصارم رو شکستم

این نهال پیر در اومد از تو گلخونه ی شیشه

 

معنی معجزه بودی توی کفران علاقه

هر نگاه ساده ی تو واسه من یه اتفاقه

 

حالا دفترم رو پر کن از غزل های نگفته

بزار از برق نگاهت خورشید از سکه بیفته

 

شب من رو زیر و رو کن به آتیش بازیا خو  کن

کاری کن که یخ نبندم تو ترانه های خفته

 

روشنم کن تا بتابم رو به این شبای تیره

بزار از حنای چشمات لحظه هام رنگی بگیره

 

نقطه چینا رو رها کن چشمای بسته مو وا کن

بی تو یه بغض قدیمی توی حنجرم اسیره

 

معنی معجزه بودی توی کفران علاقه

هر نگاه ساده ی تو واسه من یه اتفاقه

 

از یغما گلرویی


برچسب‌ها: یغما گلرویی

▐ به رقص آ

نگارش در تاريخ شنبه ۱ فروردین۱۳۹۴ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

آمد بهار جان‌ها ای شاخ تر به رقص آ

چون یوسف اندرآمد مصر و شکر به رقص آ

 

ای شاه عشق پرور مانند شیر مادر

ای شیرجوش دررو جان پدر به رقص آ

 

چوگان زلف دیدی چون گوی دررسیدی

از پا و سر بریدی بی‌پا و سر به رقص آ

 

تیغی به دست خونی آمد مرا که چونی

گفتم بیا که خیر است گفتا نه شر به رقص آ

 

از عشق تاجداران در چرخ او چو باران

آن جا قبا چه باشد ای خوش کمر به رقص آ

 

ای مست هست گشته بر تو فنا نبشته

رقعه فنا رسیده بهر سفر به رقص آ

 

در دست جام باده آمد بتم پیاده

گر نیستی تو ماده زان شاه نر به رقص آ

 

پایان جنگ آمد آواز چنگ آمد

یوسف ز چاه آمد ای بی‌هنر به رقص آ

 

تا چند وعده باشد وین سر به سجده باشد

هجرم ببرده باشد دنگ و اثر به رقص آ

 

کی باشد آن زمانی گوید مرا فلانی

کای بی‌خبر فنا شو ای باخبر به رقص آ

 

طاووس ما درآید وان رنگ‌ها برآید

با مرغ جان سراید بی‌بال و پر به رقص آ

 

کور و کران عالم دید از مسیح مرهم

گفته مسیح مریم کای کور و کر به رقص آ

 

مخدوم شمس دین است تبریز رشک چین است

اندر بهار حسنش شاخ و شجر به رقص آ

 

 از مولانا

پ.ن: چاوشی جان راستش رو بخوای اولش اصلا این آهنگت رو دوست نداشتم. باید می گذشت و می گذشت تا بهار بیاد و این اجرات دلمو به دست بیاره !


برچسب‌ها: مولانا

▐ خاطره های مرده

نگارش در تاريخ شنبه ۱ فروردین۱۳۹۴ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

گرد و غبار دوری

رو قاب سرد و خالی

عکس دو تا پرنده

رو شاخه های قالی

 

نه پنجره نه گلدون

نه شیروونی نه ناودون

 

آینه ی پینه بسته

رو طاقچه ی شکسته

 

خاطره های مرده مو زنده کن

دنیامو از پنجره آکنده کن

 

قابو پُرش کن آینه رو نگا کن

پرنده های قالیو رها کن

 

به خونه ی خیال من جون بده

به دفتر من سر و سامون بده

 

چن تا اتاق تاریک

چن تا چراغ خاموش

یه میز بی صندلی

یه دفتر فراموش

 

حیاط سرد پاییز

با یک درخت تنها

یه حوض و چن تا ماهی

خسته ی سوز و سرما

 

بازم بکار تو دست من بهارو

بازم بیا نون بده ماهیارو

 

تکیه بده به تک درخت خونه

ای که نگات برام یه سایه بونه !

 

به خونه ی خیال من جون بده

به دفتر من سر و سامون بده

 

از حسین صفا

پ.ن: بازم بیا نون بده ماهیارو


برچسب‌ها: حسین صفا

▐ بهار را باور کن

نگارش در تاريخ شنبه ۱ فروردین۱۳۹۴ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

         باز كن پنجره ها را، كه نسیم

         روز میلاد اقاقی ها را

         جشن می گیرد

         و بهار

         روی هر شاخه، كنار هر برگ

         شمع روشن كرده ست.

 

         همه ی چلچله ها برگشتند

         و طراوت را فریاد زدند

         كوچه یكپارچه آواز شده ست

         و درخت گیلاس

         هدیه ی جشن اقاقی ها را

         گل به دامن كرده ست.

 

         باز كن پنجره ها را، ای دوست

         هیچ یادت هست

         كه زمین را عطشی وحشی سوخت ؟

         برگ ها پژمردند ؟

         تشنگی با جگر خاك چه كرد ؟

 

         هیچ یادت هست ؟

         توی تاریكی شب های بلند

         سیلی سرما با تاك چه كرد ؟

         با سرو سینه ی گلهای سپید

         نیمه شب باد غضبناك چه كرد ؟

         هیچ یادت هست ؟

 

         حالیا معجزه ی باران را باور كن

         و سخاوت را در چشم چمن زار ببین

         و محبت را در روح نسیم

         كه در این كوچه ی تنگ

          با همین دست تهی

         روز میلاد اقاقی ها را

         جشن می گیرد !

 

         خاك جان یافته است

          تو چرا سنگ شدی ؟

         تو چرا اینهمه دلتنگ شدی ؟

         باز كن پنجره ها را

                      و بهاران را

                                        باور كن.

 

از فریدون مشیری


برچسب‌ها: فریدون مشیری

▐ بهار دیگر

نگارش در تاريخ شنبه ۱ فروردین۱۳۹۴ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

       قصد من فریب خودم نیست، دل پذیر!

       قصد من

       فریب خودم نیست.

 

       اگر لب‌ها دروغ می‌گویند

       از دست‌های تو راستی هویداست

       و من از دست‌های توست که سخن می‌گویم.

 

       دستان تو خواهران تقدیر من اند.

       از جنگل‌های سوخته، از خرمن‌های باران خورده سخن می‌گویم.

       من از دهکده‌ی تقدیر خویش سخن می‌گویم.

 

       بر هر سبزه خون دیدم، در هر خنده درد دیدم.

       تو طلوع می‌کنی، من مجاب می‌شوم.

       من فریاد می‌زنم

       و راحت می‌شوم.

 

       قصد من فریب خودم نیست، دل پذیر!

       قصد من

       فریب خودم نیست.

 

       تو اینجایی و نفرین شب بی‌اثر است.

      در غروب نازا، قلب من از تلقین تو بارور می‌شود.

       با دست‌های تو من لزج‌ترین ِ شب‌ها را چراغان می‌کنم.

 

       من زنده گی ام را خواب می‌بینم،

      من رویاهایم را زنده گی می‌کنم

       من حقیقت را زنده گی می‌کنم.

 

       از هر خون سبزه‌یی می‌روید، از هر درد لبخنده‌یی.

       چرا که هر شهید درختی‌ست.

       من از جنگل‌های انبوه به سوی تو آمدم

       تو طلوع کردی

       من مجاب شدم،

       من غریو کشیدم

             و آرامش یافتم.

 

       کنار بهار به هر برگ سوگند خوردم

       و تو

             در گذرگاه‌های شب‌زده

       عشق تازه را اخطار کردی.

 

       من هلهله‌ی شب‌گردان آواره را شنیدم

       در بی‌ستاره‌ترین ِ شب‌ها

       لبخندت را آتش‌بازی کردم

       و از آن پس

       قلب کوچه خانه‌ی ماست.

 

       دستان تو خواهران تقدیر من اند.

       بگذار از جنگل‌های باران خورده از خرمن‌های پر حاصل سخن بگویم

       بگذار از دهکده‌های تقدیر مشترک سخن بگویم.

 

       قصد من فریب خودم نیست، دل پذیر!

       قصد من

       فریب خودم نیست.

 

از احمد شاملو


برچسب‌ها: احمد شاملو

▐ به یاد آر !

نگارش در تاريخ شنبه ۱ فروردین۱۳۹۴ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

  به یاد آر !

       سال زلال یقین و یگانگی را به یاد آر ،

       سال انسان و آینه را ،

       سالی که عاشقانِ سرشار

                 به جستجوی تفسیر تازه ی «دوست داشتن»

                                                   از غزل غمزه ی چشمهایت

                                                                                   مدد می جستند.

       سالی که غلغله ی نور

       از بام باغچه ی مهتاب

       تا پشت پرده سرایِ زمستان معتدل می رفت.

 

       گفتی که زمزمه نکن

       بلند بلند ترانه بخوان !

       گفتمت : ها ! نرمه ی آن دو لاله ی عریان را

       روزنانی تازه بزن ،

       برایت دو گوشواره از خوشه ی پروین خواهم آورد.

       گفتی که آسمانِ بلند انسان را

       دو حلقه از علاقه و آشتی می طلبی !

 

       گفتمت : آفتاب و ماه قبول است ؟!

       خندیدی و دو بالنده ی سپید از شانه های نیلوفر

       به سوی سواد روشنایی

       سینه گشودند و ستاره شدند.

 

       به یاد آر !

       سال بلند باران و سال کوچک شادمانی را به یاد آر ،

       سالی که تمام روزهایش را

       تنها

       کودکی می توانست

                              یکی

                                         یکی

                                                        بشمرد و

       هرگز به «جمعه» نرسد .

 

       آن سال را ،

       آن سالِ سبز باران ریز را به یاد آر !

       به یاد آر و

       باور کن

               که دست هایم را

                                          در ازدحام یک شب مشکوک ربوده اند.

 

       درست به همین سادگی ،

       برخیز و شتاب کن !

       من می گویم و تو بنویس !

 

       بنویس که تماشای پرنده از پرنده

                                                زیباست !

       بنویس که هلهله ی کودکان از تولد غنچه ای کوچک

                                                             بهار آگاهی ست .

       بنویس که حلول ستاره از دریچه به خواب

                                                      مهربانی محض است .

       بنویس که زندگی

                           تعارف نان است و غزل

                                                            از پنجره به کوچه ی هفتم.

 

       بنویس،

                تو بنویس ...!

       من که دستهایم را ....

 

از سید علی صالحی


برچسب‌ها: سید علی صالحی

▐ مسافر تندروی پیاده روها

نگارش در تاريخ شنبه ۱ فروردین۱۳۹۴ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

           من

           زنی سه ساله

           شهادت می دهم موهایم را در حوض خانه ی شما

           خاموش نکرده ام

           و بویی که امسال از این خاکستری به مشام رسید

           از غیاب من در خواب هاست

           که این پیرهن دریده نمی شد مگر با دست های تو

           که گلوها را نوازش می کرد

           من

           گریخته ام از گلویم

           از گرما

           از گلوله هایی که ده ماه سال گردنم را دوست دارند

           من

           مسافر تندروی پیاده روها هستم

           و می پرسم چرا به رنگ ها پناه بردم

           تو که با آبی

           فروخته بودی مرا به گریه

 

از گیتا شمسی


برچسب‌ها: گیتا شمسی

▐ در امواج سند

نگارش در تاريخ جمعه ۲۲ اسفند۱۳۹۳ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

به مغرب سينه مالان قرص خورشيد

نهان مي گشت پشت كوهساران

فرو مي ريخت گردي زعفران رنگ

به روي نيزه ها و نيزه داران

 

ز هر سو بر سواري غلت مي خورد

تن سنگين اسبي تير خورده

به زير باره مي ناليد از درد

سوار زخم دار نيم مرده

 

ز سم اسب مي چرخيد برخاك

به سان گوي خون آلود، سرها

ز برق تيغ مي افتاد در دشت

پياپي دست ها دور از سپرها

 

ميان گردهاي تيره چون ميغ

زبان هاي سنان ها برق مي زد

لب شمشيرهاي زندگي سوز

سران را بوسه ها بر فرق مي زد

 

نهان مي گشت روي روشن روز

به زير دامن شب در سياهي

در آن تاريك شب مي گشت پنهان

فروغ خرگه خوارزمشاهي

 

دل خوارزمشه يك لمحه لرزيد

كه ديد آن آفتاب بخت، خفته

ز دست تركتازي هاي ايام

به آبسكون شهي بي تخت، خفته

 

اگر يك لحظه امشب دير جنبد

سپيده دم جهان در خون نشيند

به آتش هاي ترك و خون تازيك

ز رود سند تا جيحون نشيند

 

به خوناب شفق در دامن شام

به خون، آلوده ايران كهن ديد

در آن درياي خون در قرص خورشيد

غروب آفتاب خويشتن ديد

 

ادامه شعر در ادامه مطلب


برچسب‌ها: مهدی حمیدی شیرازی


ادامه مطلب...

▐ معجزه

نگارش در تاريخ جمعه ۲۲ اسفند۱۳۹۳ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

            برای فرار از کابل

            فقط دو راه مانده بود

            اما آن روز همه مردم

            رو به جانب يک نشانیِ روشن می‌رفتند

            شنيده بودند

            بالای کوه، پروانه‌ای

            لای بوته‌ی سيم‌خاردار

            خوابِ شکوفه‌ی گندم ديده است.  

 

از سید علی صالحی

از کتاب «دريغا ملاعمر ...»

تگ: سید علی صالحی، نشانی ها، سیدعلی صالحی، شعر ایذه، شاعر ایذه ای، علی صالحی، حالا ديگر دير است، ریرا، ری را، اشعار سید علی صالحی، شعر امروز، شعر علی صالحی، نامه ها، موج ناب، شعر گفتار، جریان موج ناب، لیالی ِلا، یوماآنادا ، پیشگو و پیاده شطرنج، مثلثات و اشراق‌ها، عاشق شدن در دی‌ماه، مردن به وقت شهریور، دیرآمدی ری‌را، نشانی‌ها، سفر بخیر مسافر غمگین پاییز پنجاه و هشت،آسمانی‌ها، رویاهای قاصدک غمگینی که از جنوب آمده بود، ساده بودم، تو نبودی، باران بود، آخرین عاشقانه‌های ری را، دعای زنی در راه که تنها می‌رفت، چیدن محبوبه‌های شب را تنها به باد یاد خواهد داد،دریغا ملا عمر، از آوازهای کولیان اهوازی، سمفونی سپیده‌دم، ردپای برف، تا بلوغ کامل گل سرخ


برچسب‌ها: سید علی صالحی

▐ لباسشویی

نگارش در تاريخ جمعه ۲۲ اسفند۱۳۹۳ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

چه فرقی داره چی سرش میارن؟

باغچه ای که یه عمرِ گل نداره

تو باغچه ی بی گُلِ این خونه ای

خونه به عطرِ خاک امید واره

 

این چه بلاییِ سرت اومده؟

آرزوت این شده که زود بمیری !

پا پیش گذاشتی دلمون پس نشه

رفته بودی خاکتو پس بگیری !

 

با اینکه عرضِ بودنت کم نبود

عمر تو کمتر از اقاقیا ئه

ترسیده بودی چونکه فک می کردی

لباسشویی تانکِ عراقیا ئه

 

چقد باید بگذره یادت بره

هرکی که داد می زنه فرمانده نیست

چقد باید بگذره تا بفهمیم

هرکی نفس میکشه که زنده نیست

 

خاکِتو کم کم می گرفتن ازت

نفس دادی ،خاکِتو پس بگیری

حالا تمومه افتخارت اینه:

خاکُ نمیدی که نفس بگیری

 

چه لکه های بد چه رنگای خوب

بارون بیاد، هرچی که هس میشوره

چونکه می ترسه موجا غرقت کنن

مامان لباساتو با دس می میشوره

 

 

از محمدرضا شیخ حسنی

 


برچسب‌ها: محمدرضا شیخ حسنی

▐ ﺑﺎﻧﻮﯼ ﺁﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ

نگارش در تاريخ جمعه ۲۲ اسفند۱۳۹۳ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

ﺩﺭ ﺷﻌﺮ ﻣﻦ ﺩﺧﺘﺮﯼ ﺑﺎ ﮔﯿﺴﻮﯼ ﺁﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ

ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺭﻗﺼﯿﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﯿﺖﻫﺎ ﺑﻮﯼ ﺁﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ

 

ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﺗﺎﻕ ﺍﺵ ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ، ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺍﯾﻦ ﺷﻌﺮ ﺑﺎﺷﺪ

ﺯﺍﻧﻮ ﺯﺩﻩ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺁﺗﺶ، ﺯﺍﻧﻮﯼ ﺁﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ

 

ﺍﯾﻦ ﺯﻥ ﮐﻪ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺩﺍﺭ ﮐﺒﺮﯾﺖ ﻭ ﻋﮑﺲ ﻭ ﮔﯿﺎﻩ ﺍﺳﺖ

ﺧﻮﺍﺏ ﻟﺒﺎﺱ ﺑﻠﻨﺪﯼ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺗﻮﯾﻪ ﺁﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ

 

یک ﺗﺎﺑﻠﻮ ﺩﺭ ﺍﺗﺎﻕ ﺍﺳﺖ، ﺩﺭﯾﺎﭼﻪﺍﯼ ﻗﺎﺏ ﮐﺮﺩﻩ

ﺑﺮ ﻣﻮﺝﻫﺎﯾﺶ ﺷﻨﺎﻭﺭ، یک ﻗﻮﯼ ﺁﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ

 

ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺍﯾﻦ ﻗﺎﺏ، ﻗﺎﯾﻖ، ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺩﺭﯾﺎﭼﻪ ﺩﺍﺭﺩ

ﺑﺎ ﺑﺎﺩﺑﺎﻧﯽ ﺷﮑﺴﺘﻪ، ﭘﺎﺭﻭﯼ ﺁﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ

 

ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﺗﺎﻗﺶ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﺎ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻗﺪﯾﻤﯽﺍﺵ

ﮐﺒﺮﯾﺖﻫﺎ، ﺗﺎﺑﻠﻮﻫﺎ، ﺁﻥ ﻗﻮﯼ ﺁﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ

 

ﮐﺒﺮﯾﺖﻫﺎ ﺻﻒ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﺗﺎﻗﺶ ﺑﺮﻗﺼﻨﺪ

یک ﺩﺳﺖ ﺩﺧﺘﺮ ﻭ ﺩﺳﺘﯽ، ﺑﺎﺯﻭﯼ ﺁﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ

 

ﮐﺒﺮﯾﺖﻫﺎ ﺭﺍ ﮐﺸﯿﺪ ﻭ ﺭﻭﯼ ﮔﻠﯿﻢﺍﺵ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ

ﻫﺮ ﭼﻮﺏ ﮐﺒﺮﯾﺖ ﺭﻗﺼﯿﺪ، ﺑﺎ ﻣﻮﯼ ﺁﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ

 

 ﻣﺎ ﻗﺼﺪ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺩﺍﺭﯾﻢ، ﺑﺮ ﭘﺸﺖ ﺁﻥ ﺍﺳﺐ ﭼﻮﺑﯿﻦ

ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﺮ ﺯﺩ ﺩﺭ ﺍﯾﻮﺍﻥ، ﺟﺎﺭﻭﯼ ﺁﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ

 

ﻭ ﭼﺸﻢ ﺍﺯ ﻫﻢ ﮔﺸﻮﺩ ﻭ ﺑﺮﻕ ﻧﮕﺎﻫﺶ، ... ﺧﺪﺍﯾﺎ

ﺁﻥﺟﺎ ﺩﻭ ﺗﺎ ﺑﺎﻍ ﺷﺐ ﺑﻮﺳﺖ، ﺷﺐ، ﺑﻮﯼ ﺁﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ

 

ﺁﻥﺟﺎ ﺩﻭ ﺗﺎ ﺑﺎﻍ ﺷﺐ ﺑﻮﺳﺖ، ﺯﯾﺮ ﺩﻭ ﻣﺤﺮﺍﺏ ﺁﺗﺶ

ﺭﻭﯼ ﺩﻭ ﻣﺤﺮﺍﺏ ﺁﺗﺶ، ﺍﺑﺮﻭﯼ ﺁﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ

 

ﮐﺒﺮﯾﺖﻫﺎ ﺭﺍ ﮐﺸﯿﺪ ﻭ ﺭﻭﯼ ﮔﻠﯿﻢﺍﺵ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ

ﻫﺮ ﭼﻮﺏ ﮐﺒﺮﯾﺖ ﺭﻗﺼﯿﺪ، ﺑﺎ ﻣﻮﯼ ﺁﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ

 

ﺁﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺧﺎﻧﻪ، ﮐﺒﺮﯾﺖﻫﺎ ﮐِﻞ ﮐﺸﯿﺪﻧﺪ

ﺗﺎ ﺍﺯ ﺍﺗﺎﻗﺶ ﺑﯿﺎﯾﺪ ﺑﺎﻧﻮﯼ ﺁﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ

 

ﺗﺎﺑﻮﺕﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﺭﻭﺕ ﺑﺮ ﺑﺎﺯﻭﺍﻥ ﺑﺴﺘﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ

ﺍﯾﻦ ﭼﻨﺪ ﻗﻮﻃﯽ ﮐﺒﺮﯾﺖ، ﺍﯾﻦ ﭼﻨﺪ...

 

 

از محمدرضا حاج رستم بیگلو


برچسب‌ها: محمدرضا حاج رستم بیگلو

▐ راست بگو

نگارش در تاريخ جمعه ۲۲ اسفند۱۳۹۳ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

هین کژ و راست می‌روی باز چه خورده‌ای بگو

مست و خراب می‌روی خانه به خانه کو به کو

 

با کی حریف بوده‌ای بوسه ز کی ربوده‌ای

زلف که را گشوده‌ای حلقه به حلقه مو به مو

 

نی تو حریف کی کنی ای همه چشم و روشنی

خفیه روی چو ماهیان حوض به حوض جو به جو

 

راست بگو به جان تو ای دل و جانم آن تو

ای دل همچو شیشه‌ام خورده میت کدو کدو

 

راست بگو نهان مکن پشت به عاشقان مکن

چشمه کجاست تا که من آب کشم سبو سبو

 

در طلبم خیال تو دوش میان انجمن

می‌نشناخت بنده را می‌نگریست رو به رو

 

چون بشناخت بنده را بنده کژرونده را

گفت بیا به خانه هی چند روی تو سو به سو

 

عمر تو رفت در سفر با بد و نیک و خیر و شر

همچو زنان خیره سر حجره به حجره شو به شو

 

گفتمش ای رسول جان ای سبب نزول جان

ز آنک تو خورده‌ای بده چند عتاب و گفت و گو

 

گفت شراره‌ای از آن گر ببری سوی دهان

حلق و دهان بسوزدت بانگ زنی گلو گلو

 

لقمه هر خورنده را درخور او دهد خدا

آنچ گلو بگیردت حرص مکن مجو مجو

 

گفتم کو شراب جان ای دل و جان فدای آن

من نه‌ام از شتردلان تا برمم به های و هو

 

حلق و گلوبریده با کو برمد از این ابا

هر کی بلنگد او از این هست مرا عدو عدو

 

دست کز آن تهی بود گر چه شهنشهی بود

دست بریده‌ای بود مانده به دیر بر سمو

 

خامش باش و معتمد محرم راز نیک و بد

آنک نیازمودیش راز مگو به پیش او

 

از مولانا

پ.ن: هم اجرای استاد ناظری و هم اجرای چاوشی از این غزل فوق العاده ن. نسخه نامجو رو گوش ندادم من.


برچسب‌ها: مولانا

▐ خرده های تاریکی

نگارش در تاريخ جمعه ۲۲ اسفند۱۳۹۳ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

               در سایه­‌ی چیزی که نیست

               نشسته است و چیزی که نیست را

               ورق می‌­زند

               او تکه­ تکه بیدار می‌­شود

               و تکه­ تکه راه می­‌افتد

               و تکه‌­های بسیارش،  مرگ را کلافه کرده است

 

               انگشتِ اشاره‌اش که ازآسمان می‌­گذرد

               اجازه می­‌گیرد

               از او می­‌پرسد:

               - غروب، جز برای غمگین کردن

               به چه درد می‌­خورد؟

               - همین!   پرسشی که پاسخ است

               تا ابد زنده می­‌ماند

               پس رهایش کن، بگذار برود !

               ***

               دیوانه است او

               که هر بار حرف می‌­زند

               دیوار به سمتِ دیگرش نگاه می­‌کند

 

               دیوانه است او

               که همچنان به کندنِ شب ادامه می‌­دهد

               و خُرده­‌های تاریکی را

               زیرِتخت پنهان می‌­کند

 

               دیوانه است او

               که گفته بود می­‌رود

               امّا رفت

               و گفته بود می­‌ماند

               امّا ماند

               و گفته بود می­‌خندد

               امّا خندید

               دیوانه است او

               که رفتن و ماندن و خندیدن را بی‌­خیال شده

               به کندنِ معنیِ «امّا»  فکر می­‌کند

 

               دیوانه باید باشد

               که با طناب

               او را به سپیده‌­دم بسته‌­اند

 

               دیوانه است او

               که دیروز تیربارانش کرده‌­اند و

                                                    هنوز به فرار فکر می‌­کند.

 

از گروس عبدالملکیان

 تگ: گروس عبدالملکیان، عبدالملکیان گروس، کتاب گروس عبدالملکیان، اشعار گروس عبدالملکیان، گروس عبدالملکیان شعر، شعری از گروس عبدالملکیان، شعر معاصر، شعر سپید،پرندهٔ پنهان، پرنده ی پنهان، رنگ‌های رفتهٔ دنیا، سطرها در تاریکی جا عوض می کنند، رنگ‌های رفته ی دنیا، حفره ها


برچسب‌ها: گروس عبدالملکیان

▐ به من حق بده

نگارش در تاريخ جمعه ۲۲ اسفند۱۳۹۳ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

           روزنامه‌های فردا شاید بنویسند :

           مردی شبیه هیتلر

           همه تلفن‌های عمومی شهر را اشغال کرده است

           مردی شبیه ساعت ده و ده دقیقه

           ولی من تعجب نمی‌کنم

           حتی اگر بشنوم

           مادر ترزا

           نام نسل جدیدی از یخچال‌هاست

           برای اینکه دختران باکره فاسد نشوند

           یا

           نلسون ماندلا

           افسانه‌ای است برای سیاه کردن مردم جهان

 

           تعجب من از این است

           که تو در خیابان قدم بزنی

           و اتومبیل‌ها به راحتی از کنار زیبایی‌ات بگذرند

           تعجب من از این است

           که به آپارتمانت وارد شوی

           و در فاصله طبقات یک تا پنج

           وقتی

           خودت را به آینه نشان می‌دهی

           هنوز

           نفس آنسانسور بالا بیاید

 

           به من حق بده

           من فقط از چیزهایی تعجب می‌کنم

           که واقعا تعجب داشته باشد...

 

از حامد یعقوبی


برچسب‌ها: حامد یعقوبی