▐ منشی قبله ی عالم !

نگارش در تاريخ شنبه ۱۵ فروردین۱۳۹۴ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

         شاعری خم می شد

         منشی قبله ی عالم

         می شد !

 

از سید حسن حسینی

از کتاب نوش داروی طرح ژنریک


برچسب‌ها: سید حسن حسینی

▐ یک با یک برابر نیست...

نگارش در تاريخ شنبه ۱۵ فروردین۱۳۹۴ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

           معلم پای تخته داد میزد

           صورتش از خشم گلگون بود

           و دستانش به زیر پوششی از گرد پنهان بود

           ولی آخر کلاسی ها،

           لواشک بین خود تقسیم می کردند

           و آن یکی در گوشه‌ای دیگر «جوانان» را ورق می زد.

           برای اینکه بیخود های ‌و هو می کرد و با آن شور بی‌پایان

           تساوی های جبری را نشان می‌داد

           با خطی خوانا بروی تخته‌ای کز ظلمتی تاریک

           غمگین بود

           تساوی را چنین نوشت : یک با یک برابر است.

           از میان جمع شاگردان یکی‌برخاست

           همیشه یک نفر باید بپاخیزد...

           به آرامی سخن سر داد:

           تساوی اشتباهی فاحش و محض است

           نگاه بچه‌ها ناگه به یک سو خیره گشت و

           معلم مات بر جا ماند

           و او پرسید: اگر یک فرد انسان، واحد یک بود

                                                   آیا باز یک با یک برابر بود؟

           سکوت مدهشی بود و سوالی سخت

           معلم خشمگین فریاد زد آری برابر بود

           و او با پوزخندی گفت:

           اگر یک فرد انسان واحد یک بود

           آنکه زور و زر به دامن داشت بالا بود و آنکه

                               قلبی پاک و دستی فاقد زر داشت پایین بود؟

           اگر یک فرد انسان واحد یک بود

           آنکه صورت نقره گون، چون قرص مه می‌داشت بالا بود

           وان سیه چرده که می نالید پایین بود؟

           اگر یک فرد انسان واحد یک بود

           این تساوی زیر و رو می شد

           حال می‌پرسم یک اگر با یک برابر بود

           نان و مال مفتخواران از کجا آماده می‌گردید؟

           یا چه‌کس دیوار چین‌ها را بنا می‌کرد؟

           یک اگر با یک برابر بود

           پس که پشتش زیر بار فقر خم می‌شد؟

           یا که زیر ضربه شلاق له می‌گشت؟

           یک اگر با یک برابر بود

           پس چه‌کس آزادگان را در قفس می‌کرد؟

           معلم ناله‌آسا گفت:

           بچه‌ها در جزوه‌های خویش بنویسید:

                                                   یک با یک برابر نیست...

 

از خسرو گلسرخی

از کتاب ای سرزمین من

پ.ن: اگه گلسرخی این شعر رو امروز می نوشت احتمالا با پایان باز تمومش می کرد !


برچسب‌ها: خسرو گلسرخی

▐ معلم زبان من

نگارش در تاريخ شنبه ۱۵ فروردین۱۳۹۴ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

         سه ساله بود که با او دوست شدم

         دوست بزرگی‌ست برای من

         مادرش می‌گوید فقط با من فارسی حرف می‌زند

         شب‌ها می‌نشینم گریه می‌کنم

         دست خودم نیست

         خیلی دوستش دارم

         می‌ترسم پدر و مادرش او را ببرند سفر

         به محل تولدش

         دامنه‌ی کوه‌های آلپ

         بیشتر وقت‌ها سر کلاسِ فارسی دور دهانش شکولاتی‌ست

 

         با هم نقاشی می‌کشیم

         بین ما سه چیز خیلی مهم وجود دارد:

         یک، توی گوش خرگوش‌ها صورتی‌ست

         دو، ته دم روباه‌ها سفید است

         سه، روی دامن دخترها قلب است

         بقیه چیزها خیلی مهم نیست

 

         این سال‌های سخت

         کمکم کرد

         نوشته‌هایم را نگاه کرد

         سر در نمی‌آورد

         خطم را ناز کرد

‌         گفت جادوگرم من

 

         یادم داد

         کم حرف بزنم

         یادم داد

         ته آینه ساکت بنشینم

         به آدم‌ها نگاه کنم

         خوب نگاه کنم

         مثل یک بچه‌ کوچولو

         که زبان مادری‌اش فارسی نیست

         و هر لحظه ممکن است

         برود سفر.

 

 از سارا محمدی اردهالی

از کتاب روباه سفیدی که عاشق موسیقی بود


برچسب‌ها: سارا محمدی اردهالی

▐ دوستانم

نگارش در تاريخ شنبه ۱۵ فروردین۱۳۹۴ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

          در بیمارستان

          دیوارها مصرّانه تا سقف آبی اند

          تأکیدی بر بیماری من

          می خواهم بخندم

          چرا که دوستانم آمده اند

          چرا که قرص ها را خورده ام

          می خواهم بخندم

          اما لب هایم درست کار نمی کنند.

 

از رضا بروسان


برچسب‌ها: رضا بروسان

▐ ای جان غزل !

نگارش در تاريخ شنبه ۱۵ فروردین۱۳۹۴ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

در به سماع آمده است از خبر آمدنت

خانه غزل خوان شده ، از زمزمه ی در زدنت

 

خانه ی بی جان ز تو جان یافته ٬ جانا ! نه عجب

گر همه من جان بشوم بر اثر آمدنت

«حافظ شیراز » مگر وصف جمال تو کند

وصف نیارست یقین ٬ ور نه غزل های منت *

 

یا تو خود ای جان غزل ! این همه دیوان غزل!

لب بگشای که سخن وام کنم از دهنت

 

از همه شیرین دهنان ٬ وز همه شیرین سخنان

جز تو کسی نیست شکر ــ هم دهنت ٬ هم سخنت ــ

 

بی که فراقت ببرد روشنی از چشم تنم

یوسف من ! چشم دلم باز کن از پیرهنت

 

عشق پی بستن من ٬ بستن جان و تن من

بافته زنجیری از آن زلف شکن در شکنت

آینه یی شد غزلم ـ آینه ی کوچک تو ـ

خیز و در این آینه بین ٬ جلوه یی از خویشتنت

 

*توضیح منزوی:  بیت سوم ٬ اول این طور بود :

پیرمن از بلخ مگر وصف جمال تو کند...

که بعداً پیر من از بلخ را با حافظ شیراز عوض کردم. ظاهراً ذر این غزل، حافظ بر مولانا ٬ پیروز شد!

 

از حسین منزوی


برچسب‌ها: حسین منزوی

▐ رنج

نگارش در تاريخ شنبه ۱۵ فروردین۱۳۹۴ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

از رنج کشیدن آدمی حر گردد

قطره چو کشد حبس صدف در گردد

گر مال نماند سر بماناد بجای

پیمانه چو شد تهی دگر پر گردد

 

 از خیام


برچسب‌ها: خیام

▐ حتی اگر...

نگارش در تاريخ شنبه ۱۵ فروردین۱۳۹۴ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

من آن رندم که گیرم از شهان باج

بپوشم جوشن و بر سر نهم تاج

فرو ناید سر مردان به نامرد

اگر دارم کشند مانند حلاج

 

از بابا طاهر


برچسب‌ها: بابا طاهر

▐ ﺁﻫﻮﯼ ﺑﯽ ﭼﺸﻢ

نگارش در تاريخ شنبه ۱۵ فروردین۱۳۹۴ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

ﺁﺭﺯﻭﯾﯽ ﺳﺖ ﺁﻫﻮﯼ ﺑﯽ ﭼﺸﻢ

ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯼ ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻫﻮ ﺭﺍ

ﺳﺮﭘﻨﺎﻫﯽ ﺳﺖ ﮔﺮﺑﻪ ﺳﺎﻥ ﺑﻮﺩﻥ

ﺑﺒﺮﻫﺎﯼ ﺑﺮﯾﺪﻩ ﺑﺎﺯﻭ ﺭﺍ

 

ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﺑﺒﺮﻭﺍﺭﻩ ﺍﯼ ﺑﻮﺩﻡ

ﺑﺎ ﺧﻄﻮﻃﯽ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﻭ ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ

_ ﺟﺎﯼ ﺷﻼﻕ ﻫﺎ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺳﻮﺯﻧﺪ

ﺗﺎ ﺑﻪ ﯾﺎﺩﻡ ﺑﯿﺎﻭﺭﻧﺪ ﺍﻭ ﺭﺍ _

 

ﺑﺒﺮ ﭘﯿﺮﯼ ﮐﻪ ﺯﯾﺮ ﺩﻧﺪﺍﻥ ﻭ

ﺗﯿﺰﯼ ﻧﺎﺧﻨﺶ ، ﻫﺮ ﺍﺯ ﮔﺎﻫﯽ

ﺑﭽﻪ ﺁﻫﻮﯼ ﭼﺸﻢ ﻣﻈﻠﻮﻣﺖ

ﺑﺎ ﮔﻠﻮ ﻣﯽ ﺑﺮﯾﺪ ﭼﺎﻗﻮ ﺭﺍ

 

ﭘﯿﺮ ﺩﻧﯿﺎ ﻧﺪﯾﺪﻩ ! ﻋﻘﻠﺖ ﮐﻮ ؟

ﺗﻠﻪ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻃﻼ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﺳﺎﺧﺖ

ﺍﺷﮏ ﺻﯿﺎﺩ ﻣﯽ ﮔﺮﯾﺰﺍﻧﺪ

ﮔﻠﻪ ﯼ ﻓﯿﻞ ﻫﺎﯼ ﺗﺮﺳﻮ ﺭﺍ

 

ﺍﺑﺮﻭﺍﻥ ﮐﺴﻞ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﯼ ﺗﻮ

ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺍﻧﺤﻨﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ

ﺍﺯ ﭼﻪ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ ﺯﻥ ﻫﺎ

ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻣﺮﺩ ﺍﺧﻤﻮ ﺭﺍ ؟

 

ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ

ﯾﮏ ﺑﻐﻞ ﺑﺎﺗﻼﻕ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻨﺪ

ﺩﺭ ﺳﺮﻡ ﺩﺳﺖ ﻫﺎﯼ ﻣﺘﺼﻠﯽ

ﯾﺎﺩ ﻫﻢ ﻣﯽ ﺩﻫﻨﺪ ﺯﺍﻧﻮ ﺭﺍ

 

ﺩﻭﺩﻫﺎﯼ ﻋﻤﯿﻖ ﺍﯾﻦ ﺳﯿﮕﺎﺭ

ﮐﻪ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ ﻣﺮﺍ !

ﻋﮑﺲ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﯾﺪ ﺍﺯ ﯾﺎﺩ

ﺭﻧﮓ ﻫﺎﯼ ﭘﺮﯾﺪﻩ ﯼ ﺍﻭ ﺭﺍ!

 

ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﻣﺤﺘﻮﻡ ِ

ﻣﺎﺭﺍﺗﻦ ﻫﺎﯼ ﺑﯽ ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻣﻢ

ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﭼﺎﻝ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ

ﭘﺎﯾﮑﻮﺑﺎﻥ ِ ﺭﻭﯼ ﺳﮑّﻮ ﺭﺍ

 

ﻣﺜﻞ ﻣﻮﺷﯽ ﮐﻪ ﺩﻡ ﺑﺮﯾﺪﮔﯽ ﺍﺵ

ﺷﺒﻬﻪ ﯼ ﻣﻮﺵ ﻣﺮﺩﮔﯽ ﺩﺍﺭﺩ

ﻣﺜﻞ ﻣﻮﺷﯽ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﺪﻭﻥ ِ ﺩُﻡ ﺍﺳﺖ

ﺑﻪ ﺩﻟﺶ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺟﺎﺭﻭ ﺭﺍ

 

ﻣﯽ ﺩﻭﻡ ﺑﺎ ﻓﺮﺍﺭﯼ ﺍﺯ ﯾﮏ ﻓﯿﻞ

ﻣﯽ ﺭﻭﻡ ﺑﺎ ﺧﻄﻮﻃﯽ ﺍﺯ ﯾﮏ ﺑﺒﺮ

ﺑﺎ ﺧﻄﻮﻃﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﮐﺸﻨﺪ ﺑﻪ ﺩﻭﺵ

ﭼﺸﻢ ﻫﺎﯼ ﺑﺪﻭﻥ ِ ﺁﻫﻮ ﺭﺍ

 

از حسین صفا


برچسب‌ها: حسین صفا

▐ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮ

نگارش در تاريخ شنبه ۱۵ فروردین۱۳۹۴ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

         ﺷﺐ

          ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮ

          ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ ؟

          ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻱ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﻱ

          ﮔﻞ ﻫﺎﻱ ﻧﺮﮔﺲ ﺭﺍ

          ﺩﺭ ﻟﻴﻮﺍﻥ ﺁﺏ

          ﮔﺬﺍﺷﺘﻢ

          ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮ

          ﺩﺭ ﻣﻬﺘﺎﺏ

          ﺷﻤﺸﺎﺩﻫﺎﻱ ﺳﺒﺰ

          ﺍﺯ ﺭﻧﮓ ﺁﺑﻲ ﻣﻬﺘﺎﺏ

          ﺁﺑﻲ ﺭﻧﮓ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ

          ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﻋﺎﺑﺮﺍﻥ

          ﺍﺯ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪ

          ﻣﻲ ﮔﻔﺘﻴﻢ

          ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻳﺮﺯﻣﻴﻦ ﻧﻤﻮﺭ

          ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲ ﮐﺮﺩﻡ

          ﺑﻪ ﺗﻮ

          ﮔﻔﺘﻢ :

          ﺩﺳﺖ ﻫﺎﻳﺖ ﺭﺍ

          ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻦ

          ﺑﮕﺬﺍﺭ ﻭ ﺑﺮﻭ

          ﻣﻦ ﻣﻲ ﺗﻮﺍﻧﻢ

          ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮ

          ﺑﺎ ﺳﺎﻳﻪ ﻫﺎﻱ

          ﺩﺳﺘﻬﺎﻱ ﺗﻮ

          ﺭﻭﻱ ﺩﻳﻮﺍﺭ

          ﺯﻧﺪﮔﻲ ﮐﻨﻢ

          ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ

         ﺑﺎ ﻟﭗ ﻫﺎﻱ ﻗﺮﻣﺰ

          ﺩﺭ ﺑﺎﺭﺍﻥ

          ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺗﻮﭖ ﺳﻔﻴﺪ

          ﻣﻲ ﺩﻭﻧﺪ

          ﮐﺎﺵ

          ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻱ

          ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﺍﻥ

          ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ

          ﺑﻮﺳﻪ ﻭ ﻋﻴﺪﻱ

          می دﺍﺩﻱ.

 

از احمدرضا احمدی


برچسب‌ها: احمدرضا احمدی

▐ این برگ

نگارش در تاريخ جمعه ۱۴ فروردین۱۳۹۴ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

        گیج است و

                    می درنگد

     بر پله

            پله

               پله ی افتادن:

     باور نمی کند

                   هنوز

                          این برگ

             کز شاخسار کنده شده است.

 

از اسماعیل خوئی


برچسب‌ها: اسماعیل خوئی

▐ یک پنجره

نگارش در تاريخ دوشنبه ۱۰ فروردین۱۳۹۴ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

        یک پنجره برای دیدن

         یک پنجره برای شنیدن

         یک پنجره که مثل حلقه ی چاهی

         در انتهای خود به قلب زمین میرسد

         و باز میشود به سوی وسعت این مهربانی مکرر آبی رنگ

         یک پنجره که دست های کوچک تنهایی را

         از بخشش شبانه ی عطر ستاره های کریم

         سرشار میکند

         و میشود از آنجا

         خورشید را به غربت گلهای شمعدانی مهمان کرد

         یک پنجره برای من کافیست

         من از دیار عروسکها می آیم

         از زیر سایه های درختان کاغذی

         در باغ یک کتاب مصور

         از فصل های خشک تجربه های عقیم دوستی و عشق

         در کوچه های خاکی معصومیت

         از سال های رشد حروف پریده رنگ الفبا

         در پشت میز های مدرسه مسلول

         از لحظه ای که بچه ها توانستند

         بر روی تخته حرف سنگ را بنویسند

         و سارهای سراسیمه از درخت کهنسال پر زدند

         من از میان

         ریشه های گیاهان گوشتخوار می آیم

         و مغز من هنوز

         لبریز از صدای وحشت پروانه ای است که او را

         دردفتری به سنجاقی

         مصلوب کرده بودند

         وقتی که اعتماد من از ریسمان سست عدالت آویزان بود

         و در تمام شهر

         قلب چراغ های مرا تکه تکه می کردند

         وقتی که چشم های کودکانه عشق مرا

         با دستمال تیره قانون می بستند

         و از شقیقه های مضطرب آرزوی من

         فواره های خون به بیرون می پاشید

         وقتی که زندگی من دیگر

         چیزی نبود هیچ چیز بجز تیک تاک ساعت دیواری

         دریافتم باید باید باید

         دیوانه وار دوست بدارم

         یک پنجره برای من کافیست

         یک پنجره به لحظه ی آگاهی و نگاه و سکوت

         کنون نهال گردو

         آن قدر قد کشیده که دیوار را برای برگهای جوانش

         معنی کند

         از آینه بپرس

         نام نجات دهنده ات را

         ایا زمین که زیر پای تو می لرزد

         تنها تر از تو نیست ؟

         پیغمبران رسالت ویرانی را

         با خود به قرن ما آوردند ؟

         این انفجار های پیاپی

         و ابرهای مسموم

         آیا طنین آینه های مقدس هستند ؟

         ای دوست ای برادر ای همخون

         وقتی به ماه رسیدی

         تاریخ قتل عام گل ها را بنویس

         همیشه خوابها

         از ارتفاع ساده لوحی خود پرت میشوند و می میرند

         من شبدر چهار پری را می بویم

         که روی گور مفاهیم کهنه روییده ست

         آیا زنی که در کفن انتظار و عصمت خود خاک شد جوانی من بود ؟

         آیا دوباره من از پله های کنجکاوی خود بالا خواهم رفت

         تا به خدای خوب که در پشت بام خانه قدم میزند سلام بگویم ؟

         حس میکنم که وقت گذشته ست

         حس میکنم که لحظه سهم من از برگهای تاریخ است

         حس میکنم که میز فاصله ی کاذبی است در میان گیسوان من و دستهای این غریبه ی غمگین

         حرفی به من بزن

         آیا کسی که مهربانی یک جسم زنده را به تو می بخشد

         جز درک حس زنده بودن از تو چه می خواهد ؟

         حرفی بزن

         من در پناه پنجره ام

         با آفتاب رابطه دارم

 

از فروغ فرخزاد


برچسب‌ها: فروغ فرخزاد

▐ مرد از هرچه اتفاق افتاد...

نگارش در تاريخ دوشنبه ۱۰ فروردین۱۳۹۴ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

شد خزان تا بدیع‌زادگی‌ام

کز کند در خودش ترانه شود

سبز بودی که از من افتادی

کوچه عریان شد از تو، تا به ابد

زرد پررنگ اتفاق افتاد

اوج آهنگ اتفاق افتاد

 

سوز سرما بداهه می‌بارید

مثل لرزیدنی که باد از بید

کوه بودم که تکیه داده به باد

بهمن از چترها که می‌لغزید

بغض سرچشمه اتفاق افتاد

اشکم از چشم اتفاق افتاد

 

فصل رؤیاکشی و سقط جنون

گریه‌ها در من اغتشاشیدند

قطره‌اشکی به واژه‌های شدید

نطفه‌شعری به من که پاشیدند

این جنین از تو اتفاق افتاد

درد برگشت و اتفاق افتاد

 

جزر و مد شد دوباره در تقویم

فصل‌هایی عجیب رو به عقب

خرق عادت شد از تصور چای

مثل یک حبه ماه در دل شب

شب که از بام اتفاق افتاد

قند در دام اتفاق افتاد

 

کنج فنجان خطوط رازآمیز

حل شدن از تو در معما، بعد

مردی از فال قهوه بیرون ریخت

تا ته شب دوید و اما بعد

خسته از نای اتفاق افتاد

از بلندای اتفاق افتاد

 

دارکوبی به سینه‌ام چسبید

عشق، ناگفته‌ای که غمگین‌ها...

بت‌شکن محو لاتی‌ات شده بود

بین سمفونی تبرزین‌ها

دست زن گرچه اتفاق افتاد

مرد از هرچه اتفاق افتاد

 

از حسن هادوی


برچسب‌ها: حسن هادوی

▐ فرض کن...

نگارش در تاريخ دوشنبه ۳ فروردین۱۳۹۴ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

فرض کن پرنده باشی و یکی آسمان به آسمان بگیردت !

خون ِ توی شیشه باشی و کسی استکان به استکان بگیردت !

 

هر چه را محال بود فرض کن ! هر چه را که زشت ، هر چه را غریب..

فرض کن سگی که نان خور ِ تو بود ، گاهِ دُم تکان تکان ، بگیردت !

 

هر چه هست ..هر چه هست ، بوف ِ کور ..رختخواب ِ پیرمرد ِ خنزری..

رنجِ ِ هر چه مرده ، هر چه گور ِ پُر ، پنج شنبه در میان بگیردت..

 

جفتِ سازگارِ سال های سال ، در تلاش ِ بردن ِ دل ِ یخی !

سردی ِ تن تو کم نمی شود هر چقدر مهربان بگیردت..

 

چای دارچین و دار - چین و " دار" ..صبح ِ ناگوارِ جرثقیل ها !

روی این طناب ، تا ابد بناست سبزمرگی ِ جوان بگیردت ..

 

از شبانه های بطری و عذاب ، تا شهید ِ مرز ِ پرگهر شدن !

آرواره ی سگی به نام ِ " درد " استخوان به استخوان بگیردت ..

 

این ستون به آن ستون ، خبر / فرج .. مشت مشت مشتِ بسته .. مشتِ باز..

چسبِ زخم روی هر چه لب که ..

- هیس ! فوقش این که " درد ِ نان " بگیردت !!

 

- درد ِ نان نه ..

- درد ِ نان که بهترست از پرندگی در آسمانِ ِ حبس !

فرض کن هر آن که مرز خواه ِ تن ، با کمان و بی کمان بگیردت!

 

شهر، امن نیست .. کوچه امن نیست..آآه امن نیست .. خانه امن نیست..

دشمنی که فرضی است فرض کن پادگان به پادگان بگیردت !

 

گریه .. گریه .. گریه های ِ قحط ِ اشک ..گریه هایِ از درون و بی سند ..

گریه های روح در لباس ِ چرک ..

(چرک مرگی ِ جهان بگیردت )

 

مطبخ است و مسلخ است و دوزخ است ... از اجاق ِ گاز تا اتاق ِ گاز !

جبر ِ اختیار .. اختیار ِ جبر...این ولت کند ، که آن بگیردت !

 

دخترِ کسی شدی و خط ِ بعد،

همسرِ کسی شدی و خط ِ بعد،

مادر ِ کسی شدی و خط ِ بعد،

مرگ .. مرگ ِ ناگهان بگیردت ..

 

مثل ِ کلّه پاچه ، مُثله .. کلّه پا ..بوی قرمه سبزی از سرت بلند ..

گوسفند باش و سر به راه باش تا شفاعت ِ شبان بگیردت !

 

- ماهی ِ سیاه!

( ماهی ِ سیاه ، با دهان ِ باز فحش می دهد )

تف به ساحل ِ " ارس " ! کجاست پس او که خواست در امان بگیردت ؟؟

 

ماهی ِ سیاه ، توی تابه ... آخ ! زخم های تا به تا... ( نمک بریز !)

بوی زردچوبه می دهی .. غزل مثل ِ درد ِ زایمان بگیردت !

 

ته گرفته هم کلام و هم کلم ..دووووووود از دلت بلند می شود ..

شور می شود دوباره چشم هات..اشک باید از جهان بگیردت ..

 

بیت ِ بعد ، زنگ ِ خانه

زنگ ِ بعد ، سفره در تلاش ِ هضم ِ حاضری !

کاش این زمین ِ از گلوله گرم ، سرد و گرم از دهان بگیردت ..

 

لب پریده .. دست بسته .. چشم باز ..نیم خورده .. نیم مرده .. نیم سوز..

( راوی ِ روان پریش مانده است از کجای داستان بگیردت !)

 

از طاهره خنیا


برچسب‌ها: طاهره خنیا

▐ ميشه با چشم تو جادوگر و کُشت

نگارش در تاريخ دوشنبه ۳ فروردین۱۳۹۴ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

ميشه با چشم تو جادوگر و کُشت

دست تو بارون و نازل ميکنه

ميتونی مرده ها رو زنده کنی

اسم تو طلسمو باطل ميکنه

 

فصل شرجی وسط خرما پزون

ميشه اشکات شبو آبانی کنه

موجِ چشمات بگيره به ساحل و ...

بزنه دريا رو طوفانی کنه

 

تو نباشی دل عالم ميگيره

مثه تيمی که همش گل ميخوره

بچه ها توی کلاس نشئه ميشن

مدير مدرسه الکل ميخوره

 

تا بيای فواره ها قد ميکشن

سبزه هامون وسط سفره ی سين

گُلای داوودی هم منتظرن

تا بتابی مثه خورشيد به زمين

 

تاجرا سکه به نامت ميزنن

غما رو به ميخ و زنجير ميکشن

شاعراشون وسط ميدون شهر

سر چشمای تو هف تير ميکشن

 

دامنت بهارو همراش مياره

دست تو غصه رو زندان ميکنه

به تماشات ميشينن مردم شهر

سينما چشماتو اکران ميکنه

 

به دلا شادی رو اجباری می دن

شبا وقتی هوا بورانی ميشه

همه بی مهری رو باطل ميکنن

بليط مترو ها مجانی ميشه

 

بر ميگردن همه ی مهاجرا

همه ی مسافرا توي قطار

واسه تو دوباره تابيده ميشه

سبيلای جاهلای پامنار

 

پلیسا آوازِ دشتی میخونن

به دست ِ کارگرا ماله میدن

پاسبونا می ریزن توی محل

به همه شراب هف ساله میدن

 

پانکيا از دلِ هر کوچه ميان

عشقو ما به همه حالی ميکنيم

تا کلانتر و به آتيش ميکشن

ما باهم بانکا رو خالی ميکنيم

 

اونا که معتقدن به دينشون...

همه ساله سفرِ حج ميکنن

اگه به وجودت ايمان بيارن

قبله رو سمت چشات کج ميکنن

 

ملوانا به تو نيت ميکنن

ميشينن با مژه هات فال ميزنن

احتمالا کشيشای صومعه

اسمتو رو بازوشون خال ميزنن

 

تو خونه منقلو بر پا ميکنن

دود ترياک ميپيچه توی هوا

فمنيستا با بيکینی لبِ آب

بوسه ميدن به کُلا مخمليا

 

جنس ِ تاریخی ِ پیراهن تو

پرده ی پنجره های قجری

من توو قلعه تاج و رو سر ميذارم

وقتی تو پرچمو بالا ميبری

 

ميشه جادوگر اين قصه رو کُشت

خورشيد و وارد اين خونه کنيم

اگه دستاتو توو دستم بذاری

می تونيم دنيا رو وارونه کنيم...

 

از رئوف دلفی

دانلود دکلمه شعر با صدای شاعر


برچسب‌ها: رئوف دلفی

▐ داستانیست که بر هر سر بازاری هست

نگارش در تاريخ دوشنبه ۳ فروردین۱۳۹۴ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست

یا شب و روز بجز فکر توام کاری هست

 

به کمند سر زلفت نه من افتادم و بس

که به هر حلقه موییت گرفتاری هست

 

گر بگویم که مرا با تو سر و کاری نیست

در و دیوار گواهی بدهد کاری هست

 

هر که عیبم کند از عشق و ملامت گوید

تا ندیدست تو را بر منش انکاری هست

 

صبر بر جور رقیبت چه کنم گر نکنم

همه دانند که در صحبت گل خاری هست

 

نه من خام طمع عشق تو می‌ورزم و بس

که چو من سوخته در خیل تو بسیاری هست

 

باد خاکی ز مقام تو بیاورد و ببرد

آب هر طیب که در کلبه عطاری هست

 

من چه در پای تو ریزم که پسند تو بود

جان و سر را نتوان گفت که مقداری هست

 

من از این دلق مرقع به درآیم روزی

تا همه خلق بدانند که زناری هست

 

همه را هست همین داغ محبت که مراست

که نه مستم من و در دور تو هشیاری هست

 

عشق سعدی نه حدیثیست که پنهان ماند

داستانیست که بر هر سر بازاری هست

 

 از سعدی


برچسب‌ها: سعدی

▐ منظومه آبی خاکستری سیاه

نگارش در تاريخ دوشنبه ۳ فروردین۱۳۹۴ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

           در شبان غم تنهایی خویش

           عابد چشم سخنگوی توام

           من در این تاریكی

           من در این تیره شب جانفرسا

           زائر ظلمت گیسوی توام

           گیسوان تو پریشانتر از اندیشه من

           گیسوان تو شب بی پایان

           جنگل عطرآلود

           شكن گیسوی تو

           موج دریای خیال

           كاش با زورق اندیشه شبی

           از شط گیسوی مواج تو من

           بوسه زن بر سر هر موج گذر می كردم

           كاش بر این شط مواج سیاه

           همه عمر سفر می كردم

           من هنوز از اثر عطر نفسهای تو سرشار سرور

           گیسوان تو در اندیشه من

           گرم رقصی موزون

           كاشكی پنجه من

           در شب گیسوی پر پیچ تو راهی می جست

           چشم من چشمه ی زاینده ی اشك

           گونه ام بستر رود

           كاشكی همچو حبابی بر آب

           در نگاه تو رها می شدم از بود و نبود

           شب تهی از مهتاب

           شب تهی از اختر

 

           ابر خاكستری بی باران پوشانده

           آسمان را یكسر

           ابر خاكستری بی باران دلگیر است

           و سكوت تو پس پرده ی خاكستری سرد كدورت افسوس سخت دلگیرتر است

           شوق بازآمدن سوی توام هست

           اما

           تلخی سرد كدورت در تو

           پای پوینده ی راهم بسته

           ابر خاكستری بی باران

           راه بر مرغ نگاهم بسته

           وای ، باران

           باران ؛

           شیشه ی پنجره را باران شست

           از دل من اما

           چه كسی نقش تو را خواهد شست ؟

           آسمان سربی رنگ

           من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ

           می پرد مرغ نگاهم تا دور

           وای ، باران

           باران ؛

           پر مرغان نگاهم را شست

           خواب رؤیای فراموشیهاست

           خواب را دریابم

           كه در آن دولت خاموشیهاست

           من شكوفایی گلهای امیدم را در رؤیاها می بینم

           و ندایی كه به من می گوید :

           "گر چه شب تاریك است

           دل قوی دار ، سحر نزدیك است "

           دل من در دل شب

           خواب پروانه شدن می بیند

           مهر صبحدمان داس به دست

           خرمن خواب مرا می چیند

           آسمانها آبی

           پر مرغان صداقت آبی ست

           دیده در آینه ی صبح تو را می بیند

           از گریبان تو صبح صادق

           می گشاید پر و بال

 

ادامه شعر در ادامه مطلب


برچسب‌ها: حمید مصدق


ادامه مطلب...

▐ نفس منو بگیر

نگارش در تاريخ دوشنبه ۳ فروردین۱۳۹۴ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

اگه ﺣﺘﯽ ﺑﯿﻦ ﻣﺎ، ﻓﺎﺻﻠﻪ ﯾﮏ ﻧﻔﺴﻪ، ﻧﻔﺲ ﻣﻨﻮ ﺑﮕﯿﺮ

ﺑﺮﺍﯼ ﯾﮑﯽ ﺷﺪﻥ، ﺍﮔﻪ ﻣﺮﮒ ﻣﻦ بسه، ﻧﻔﺲ ﻣﻨﻮ ﺑﮕﯿﺮ

 

ﺍﯼ ﺗﻮ ﻫﻢ ﺳﻘﻒ ﻋﺰﯾﺰ، ﺍﯼ ﺗﻮ ﻫﻢﮔﺮﯾﻪ ﻣﻦ، ﮔﺮﯾﻪ ﻫﻢ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻮﺩ

ﮔﺮﯾﻪ ﺁﺧﺮ ﻣﺎ، ﺁﺧﺮ ﺑﺎﺯﯼ ﻋﺸﻖ، ﺧﺘﻢ ﺍﯾﻦ ﻗﺎﺋﻠﻪ ﺑﻮﺩ

 

ﺣﺪﺱ ﮔُﺮ ﮔﺮﻓﺘﻨﺖ، ﺩﺭ ﺗﻨﻮﺭ ﻫﺮ ﻧﻔﺲ، ﻏﻢ ﻧﻪ، ﺍﻣﺎ ﮐﻢ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ

ﻫﻢ ﺷﺐ ﺗﺎﺯﻩ ﺗﻮ، ﺗﺮﮐﺶ ﭘﺮ ﺗﯿﺮ ﻋﺸﻖ، ﺳﻨﮓ ﺳﻨﮕﺮ ﻫﻢ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ

 

ﺧﻮﺏ ﺩﯾﺮﻭﺯ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ، ﻃﺮﺣﯽ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﺮ ﺻﻠﯿﺐ، ﺭﻭﯼ ﺗﻦ ﭘﻮﺷﺖ ﺑﺪﻭﺯ

ﻭﻗﺖ ﻋﺮﯾﺎﻧﯽ ﻋﺸﻖ، ﺑﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﻃﺮﺡ ﺣﻘﯿﺮ، ﺩﺭ ﺣﺮﯾﻖ ﺗﻦ ﺑﺴﻮﺯ

 

ﭘﻠﮏ ﺗﻮ ﻓﺎﺻﻠﻪ، ﺩﺳﺖ ﻭ ﮐﺎﻏﺬ و ﻏﺰﻝ، ﻣﻦ ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺑﻮﺩ

ﺭﺳﺘﻦ ﺍﺯ ﭘﯿﻠﻪ ﺧﻮﺍﺏ، ﺍﯼ ﮐﻠﯿﺪ ﻗﻔﻞ ﺷﻌﺮ، ﺧﻮﺍﺏ ﺷﺎﻋﺮﺍﻧﻪ ﺑﻮﺩ

 

ﺍﺯ ﺗﻪ ﭼﺎﻩ ﺳﮑﻮﺕ، ﺗﺎ ﺑﻠﻨﺪﺍﯼ ﺻﺪﺍ، ﯾﺎﺭ ﻣﺎ ﺑﻮﺩﯼ ﻋﺰﯾﺰ

ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻃﻮﻝ ﺭﺍﻩ، ﺑﺎ ﻣﻦ ﻋﺎﺷﻖ ﺗﺮﯾﻦ، ﻫﻢ ﺻﺪﺍ ﺑﻮﺩﯼ ﻋﺰﯾﺰ

 

ﺣﺪﺱ ﺭﻭ ﮔﺮﺩﺍﻥ ﺷﺪﻥ، ﺍﺯ من و ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻣﺎ، ﺑﺎﻭﺭ ﺑﯽ ﯾﺎﻭﺭﯼ

ﺭﻭﺯ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﻔﺲ، ﺭﻭﺯ ﻣﯿﻼﺩ ﺗﻮ ﺑﻮﺩ، ﻣﺮﮒ ﺍﯾﻦ ﺧﻮﺵ ﺑﺎﻭﺭﯼ

 

ﺗﻮ ﺑﮕﻮ ﻏﯿﺒﺖ ﺩﺳﺖ، ﻏﯿﺒﺖ ﻫﺮ ﭼﻪ ﻧﻔﺲ، ﺑﯿﻦ ﻣﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻧﯿﺴﺖ

ﻏﯿﺒﺖ ﺁﺧﺮ ﺗﻮ، ﮐﻮﭺ ﻣﺮﻏﺎﻥ ﺻﺪﺍ، ﺧﺘﻢ ﺍﯾﻦ ﻗﺎﺋﻠﻪ ﻧﯿﺴﺖ

 

 از شهیار قنبری


برچسب‌ها: شهیار قنبری

▐ زندگی نامه

نگارش در تاريخ دوشنبه ۳ فروردین۱۳۹۴ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

دخترک جز تو که دستات واسه من مثل وطن بود

کی می دونه که ترانه زندگی نامه ی من بود

 

کی می دونه؟ کی می خونه ؟چه کسی دل می سوزونه؟

واسه این شب پره ای که فکر پروانه شدن بود

 

من مث دفتر شعری که نخونده بسته می شه

مونده بودم توی سایه پشت این سد همیشه

 

تو به من گفتی که -هستم من حصارم رو شکستم

این نهال پیر در اومد از تو گلخونه ی شیشه

 

معنی معجزه بودی توی کفران علاقه

هر نگاه ساده ی تو واسه من یه اتفاقه

 

حالا دفترم رو پر کن از غزل های نگفته

بزار از برق نگاهت خورشید از سکه بیفته

 

شب من رو زیر و رو کن به آتیش بازیا خو  کن

کاری کن که یخ نبندم تو ترانه های خفته

 

روشنم کن تا بتابم رو به این شبای تیره

بزار از حنای چشمات لحظه هام رنگی بگیره

 

نقطه چینا رو رها کن چشمای بسته مو وا کن

بی تو یه بغض قدیمی توی حنجرم اسیره

 

معنی معجزه بودی توی کفران علاقه

هر نگاه ساده ی تو واسه من یه اتفاقه

 

از یغما گلرویی


برچسب‌ها: یغما گلرویی

▐ به رقص آ

نگارش در تاريخ شنبه ۱ فروردین۱۳۹۴ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

آمد بهار جان‌ها ای شاخ تر به رقص آ

چون یوسف اندرآمد مصر و شکر به رقص آ

 

ای شاه عشق پرور مانند شیر مادر

ای شیرجوش دررو جان پدر به رقص آ

 

چوگان زلف دیدی چون گوی دررسیدی

از پا و سر بریدی بی‌پا و سر به رقص آ

 

تیغی به دست خونی آمد مرا که چونی

گفتم بیا که خیر است گفتا نه شر به رقص آ

 

از عشق تاجداران در چرخ او چو باران

آن جا قبا چه باشد ای خوش کمر به رقص آ

 

ای مست هست گشته بر تو فنا نبشته

رقعه فنا رسیده بهر سفر به رقص آ

 

در دست جام باده آمد بتم پیاده

گر نیستی تو ماده زان شاه نر به رقص آ

 

پایان جنگ آمد آواز چنگ آمد

یوسف ز چاه آمد ای بی‌هنر به رقص آ

 

تا چند وعده باشد وین سر به سجده باشد

هجرم ببرده باشد دنگ و اثر به رقص آ

 

کی باشد آن زمانی گوید مرا فلانی

کای بی‌خبر فنا شو ای باخبر به رقص آ

 

طاووس ما درآید وان رنگ‌ها برآید

با مرغ جان سراید بی‌بال و پر به رقص آ

 

کور و کران عالم دید از مسیح مرهم

گفته مسیح مریم کای کور و کر به رقص آ

 

مخدوم شمس دین است تبریز رشک چین است

اندر بهار حسنش شاخ و شجر به رقص آ

 

 از مولانا

پ.ن: چاوشی جان راستش رو بخوای اولش اصلا این آهنگت رو دوست نداشتم. باید می گذشت و می گذشت تا بهار بیاد و این اجرات دلمو به دست بیاره !


برچسب‌ها: مولانا

▐ خاطره های مرده

نگارش در تاريخ شنبه ۱ فروردین۱۳۹۴ توسط رضا امیری فر (رایکا) /

گرد و غبار دوری

رو قاب سرد و خالی

عکس دو تا پرنده

رو شاخه های قالی

 

نه پنجره نه گلدون

نه شیروونی نه ناودون

 

آینه ی پینه بسته

رو طاقچه ی شکسته

 

خاطره های مرده مو زنده کن

دنیامو از پنجره آکنده کن

 

قابو پُرش کن آینه رو نگا کن

پرنده های قالیو رها کن

 

به خونه ی خیال من جون بده

به دفتر من سر و سامون بده

 

چن تا اتاق تاریک

چن تا چراغ خاموش

یه میز بی صندلی

یه دفتر فراموش

 

حیاط سرد پاییز

با یک درخت تنها

یه حوض و چن تا ماهی

خسته ی سوز و سرما

 

بازم بکار تو دست من بهارو

بازم بیا نون بده ماهیارو

 

تکیه بده به تک درخت خونه

ای که نگات برام یه سایه بونه !

 

به خونه ی خیال من جون بده

به دفتر من سر و سامون بده

 

از حسین صفا

پ.ن: بازم بیا نون بده ماهیارو


برچسب‌ها: حسین صفا